Het vrije vers

1.
Kamer gezocht alhier!
Vele studerenden
Staan in de rij voor eenH

Hok dat niets biedt

Wachtende krijg je een
Appingedammertje
Andere bieren die
Drinken ze niet

2.
Drinken ze niet vandaag?
Huidige huurdertjes
Vinden de jeugd niet
Gezellig genoeg

Zijn of toch niet? zei een
Filosofiestudent
Niemand begreep echter
Waar dit op sloeg

3.
Waar dit op sloeg, vraag je?
Stellige jongeling
Wijst op de rotzooi en
Klaagt over stank

Kon hij wel zijn met dit
Plaisanterieniveau?
PPakt dan een biertje en
Ploft op de bank

4.
Ploft op de bank, die gast!
Starende meidengroep
Wijst naar de vlekken en
Bergen van stof

Kom, we gaan weg uit die
Ameublementenmeur
Dan maar bij moeders
Daar is het toch tof?

5.
Is het toch tof, dit huis?
Achthonderd eurootjes
Man, wat een geld voor dit
Washokje hier

Vragende blikken in
Absurditeitennest
Blutter dan blut in een
Stinkhuis vol bier

6.
Stinkhuis vol bierplezier!
Man op de tweezitsbank

Zuipt zich die middag al

Helemaal lam

Nergens toch vind je een
Studentikoosjere
Kamer in dorpen als
Appingedam

7.
Appingedammertje?
Filosofiestudent
Plaisanterieniveau?
Dit is een krocht

Ameublementenmeur
Absurditeitennest
Studentikoosjere
Kamer gezocht

 

 

Ik wou je een bos rode rozen schenken
Maar kon me toch nog net op tijd bedenken
Je zult het moeten doen met dit gedicht
Want ik zal binnenkort weer moeten tanken

 

 

Nieuwjaar stond in het teken van de plannen,
dan zijn wij als familie stoer en sterk.
We zouden ons vervrouwen en vermannen,
het ging er na twee weken al om spannen:
een goed begin, maar altijd weer half werk.

Strijdlustig was de start in januari,
toen ieder zijn intenties had verklaard.
Er werd gepocht met branie en bombarie:
safari in Ferrari met Campari,
hieronder volgt de tussenstand in maart.

We gaan niet aan een Costa zonnebaden,
niet Vonkje spelen in een tropisch bos,
zien af van Himalayaheldendaden.
Ver Borneo werd Born, Madeira Made,
Ossetië veranderde in Oss.

Er wordt steeds minder tijd besteed aan sporten,
geslonken zijn ambities en het geld.
Freek blijkt zijn marathons flink in te korten,
Henks hordelopen gaat gepaard met horten,
Kims streefgewicht is drastisch bijgesteld.

René had hinkstapspringen als ambitie,
gedreven door zijn kangoeroe-instinct.
Hij was in een belabberde conditie,
verstapte zich al snel een ietsepietsie,
zodat hij nu al weken enkel hinkt.

Corné begon zijn broosheid te beseffen,
aan sporten deed hij zogezegd geen bal.
Toch hoopte hij zijn broers te overtreffen,
hij wilde in de sportschool halters heffen,
maar kwam aldaar niet verder dan de hal.

Hans en Marie zijn dol op retoriek.
Of zij nu nuchter zijn of in de olie,
het leidt hen tot fysieke polemiek.
Hun doel was de lokale politiek,
ze strandden in de plaatselijke poli.

Marina wou haar kerel imponeren,
‒ ze kreeg met kerst een heuse Moulinex ‒
ging appeltaart en sushi uitproberen,
ze wilde in de keuken excelleren,
het bleef bij het begin: alleen een ex.

Henk voelt zich door de overheid verraden.
Geen huis voor hem? Dat is toch te bizar?
Hij formuleerde grootse heldendaden,
hij wilde strijden op de barricaden,
maar strandde door zijn drankzucht in een bar.

Zo werd het niet wat ieder had gehoopt,
ons zijn de eerste loodjes al te zwaar.
Ik weet niet hoe zoiets bij u verloopt,
wij zijn intussen allemaal gesloopt,
maar kijken alweer uit naar volgend jaar.

 

Jij dwaalt door al mijn stoutste dromen
Voor jou zou ik door muren gaan
Het allerfelste vuur doorstaan
En waden door de wildste stromen

Voor jou zou ik paleizen bouwen
Je naam graveren op de maan
De gruwelijkste draak verslaan
Je beeltenis uit rotsen houwen

Ik kruip door de woestijn voor jou
En rijm voor jou mijn vingers blauw
Wat ben ik toch met jou gezegend

Ik strijd voor jou, word nimmer moe
En kom vanavond naar je toe
Nou ja, zolang het maar niet regent

 

 

Afbeelding: Mildred Rios op Pixabay 

 

 

 

 

 

 

Ja, lekker dit weer
Die zeventien graadjes
Het mocht wel een keer
Ja, lekker dit weer

 

Mijn tong doet nu zeer
Door zalm met tomaatjes
Ja, lekker dit weer
Die zeventien graatjes

 

 

Ze zijn om vijf uur ’s nachts al uit de veren,
begeven zich in stilte naar de kerk
en wijden zich daarnaast aan werelds werk
om geld voor hun abdij te genereren.

Al steken mensen vele kaarsjes op
en kopen zij geregeld rozenkransen,
toch zagen deze paters eerder kansen
met zuiver water, gerstemout en hop.

Ik mijmer bij zo’n glas vol zonneschijn:
wat voelt het goed om donateur te zijn!

 

Spaarnestad Photo op Nationaal Archief
Gebruik van scans van foto's, kaarten en documenten | Nationaal Archief

Een pietje-precies uit Maastricht
Verzond een wanhopig bericht:
'Ik wil graag een man
Zo gay als maar kan'
Hij bleek te veel perfectionicht 

 

Wikimedia Commons Public domain

Door stormwind kwam een hop uit Echt
toevallig in Den Haag terecht,
waar hij zijn grote liefde vond.
Nu hopt en vliegt hij zingend rond,
als trotse vader in zijn nopjes
met zeven Echtse Haagse hopjes.

Ik weet allang niet meer hoe of ze heetten
Ik denk Suzan, of Maaike, was het Bep?
Op Tinder of op Parship in de app
Maar hun gezicht ben ik helaas vergeten

En op die site voor hoger opgeleiden
Dat durfde ik natuurlijk best wel aan
Daar hadden Ellemiek, Elise, Sjaan
Veel babbels, voordat onze wegen scheidden

De ommetjes door bos of over ’t strand
Ik zou ze achteraf niet kunnen tellen
En altijd dagje later even bellen
Zo hou je ze het beste in de hand

Hoe vaak ik wel niet samen heb ontbeten
Ik hoor u zeggen:’Mán wat kandidáten!’

 

 

 

Een morele kater

Dat ik jou vertrouwd had
Dat voelt als knock-out schat
Want nu je mijn goud jat
Begrijp ik da’k fout zat


Vergankelijkheid

Mijn zaak was een goudmijn
Een handel in moutwijn
Maar nu ben ik oud, Stijn
En zal spoedig koud zijn 

 

[…] van Duinen / Anefo op Wikimedia Commons
CC0 1.0 Universal

Ik heb vandaag weer wat te zeuren:
een complimentendag? Komaan!
Die onzin moet eens van de baan.
Moet alles echt naar rozen geuren?

De plicht om mensen op te fleuren,
waar haalt men dat idee vandaan?
Waarom die wilde wierookwaan?
Ik geef niet thuis! Gaat niet gebeuren!

Zo heb ik weer wat afgedreind
tot wanhoop van mijn recensenten,
eenieders leesplezier verdwijnt.

Het vergt een veelheid van talenten
dit vers te lezen tot het eind.
(U deed het toch! Mijn complimenten!) 

 

 

Rob C. Croes / Anefo op Nationaal Archief
Gebruik van scans van foto's, kaarten en documenten | Nationaal Archief

 

 

Een klimmer sprak triest in Terheide:
Mijn maat had die kloof moeten mijden
De treurnis is groot
Voor mij zal zijn dood
Tot klimmaatverandering leiden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu tal van ouders in Amerika
Hun kinderen naar merken gaan vernoemen
Verwordt vast dit vernoemen tot verdoemen
Want ga de consequenties maar eens na:

Men noemt een kind bijvoorbeeld vlot Armani
Om zo een schijn van stijl te concipiëren
Terwijl het enkel zal stigmatiseren
Die uiterst statushongerige branie

De hoon die zo'n Armanikind zal horen
Wanneer zij voor de Zeeman is geboren...