Het vrije vers

 

Van tijd tot tijd kan ik zo diep verlangen
Naar het verleden, naar mijn kindertijd
Je leert en leert, maar raakt veel kostbaars kwijt
En wordt, hoe wrang, steeds minder onbevangen

 

Het schoolgebouw, de grote klaslokalen
Ik kwam er graag, ik voelde mij er thuis
Liep dromend door het hoge trappenhuis
In korte broek en dikwijls op sandalen

 

Nog onbewust van rangen en van standen
(Al was de juf, die alles leek te weten
In onze ogen echt wel nummer één)

 

Het lijkt een onomkeerbaar fenomeen
De kinderlijke onschuld raakt vergeten
Hoe krijg ik die als dichter weer in handen