Zijn leven lang heeft hij zijn stek nog niet verlaten
De Lage Spoordijk is het hoogst wat hij ooit zag
Daar ligt zijn groentetuin, daar is ie elke dag
en teelt er spruitjes, Stiense bonen, soms tomaten

Maar onderwijl leest hij de grijsbestofte platen
Waarop geschreven staat waarheen de trein zich spoedt
Meestal naar Utrecht of Den Helder, nooit naar Groet
Soms het noordoosten in, naar godverlaten gaten.

En elke keer als weer een trein zijn oor doet razen
Dan rijdt hij mee, de wijde horizon voorbij
Vandaag bij ’t wieden van een bedje met wat prei
Was ’t de THALYS, die zijn blikveld deed verbazen

En ’s avonds, etend van wat eigen teelt radijs
Genoot ie napret van een mooie dag Parijs

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Verstekeling

Vervoerd naar  verten door een schuit uit China
Een tot de kiel verroeste brik, bejaard
Met vuurwerk hopend op behouden vaart
Vol vage vracht en olievaten (‘Fina’)

Als nautisch lifter was het mij veel waard
Al stuiterde ik als een ballerina
Op zee en tropenkoorts en van de kina
Zo’n avontuur van ouderwetse aard

Aan boord te zijn, te lezen: Slauerhoff
Alleen in zijn gedichten kon hij wonen
Nooit vond hij ergens anders onderdak

Voor Slauerhoff heb ik sindsdien een zwak
Die rusteloze scheepsarts kon mij tonen:
Ook reizen door de poëzie is tof


 

Dit gedicht was bij de beste 8 van de autobiografische sonnettenwedstrijd.