laan

De laan waarin we woonden
had geen eind en geen begin,
en alles wat bestond lag daar
voor altijd tussenin.
 
We kenden elke tegel, alle bomen,
begroeven schatten in de grond.
In eenendertig stappen bij elkaar,
ons zakmes sloot een bloedverbond.
 
Kunnen we nog eens teruggaan,
al is het voor één dag?
Buiten spelen, of met de racebaan,
dat groot zijn eventjes vergeten.
 
En dan blijven voor het eten,
als het van je moeder mag.
 
Reprise in het kader van de week van de poëzie, thema vriendschap.
Hier staat een ingesproken versie:

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Vondel op Horatiaanse voet



Een leerzaam stuk van Tom Harmsen op Neder-NL over versvoeten. Klik hier.
Verschrikkelijk jammer dat Ilja Pfeijffer zulke artikelen niet leest.
Het zou zijn werk ten goede komen en wellicht zou hij met ijverig oefenen ooit in staat zin een bundel met alexandrijnen te schrijven.