Pa was getrouwd met Dame Nicotien:
Zo’n veertig jaar Chief Whips gerookt. Dat hakt er
Behoorlijk in. Hij oogde bovendien
Door al dat zoet op ’t eind steeds uitgezakter.

De man die in zijn jeugd sterk was voor tien,
Werd kort van adem en werd steeds verzwakter.
En ook zijn geest werd sleets, werd bovendien
Met ’t klimmen van de jaren alsmaar voorverpakter.

Zijn wereldbeeld werd steeds autodidacter,
Draaide al jaren op bekend stramien,
werd alsmaar saaier, doffer, afgevlakter.

Zo is de loop der dingen wel misschien.
Pa stierf misschien vooral aan z’n karakter,
Veeleer nog dan aan Dame Nicotien.

 

Dit gedicht was bij de beste 8 van de autobiografische sonnettenwedstrijd. 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Warme bakker





Ik ben een soort van warme bakker
Maar niet van wit- of tarwebrood,
Van krakeling of bokkenpoot.
Geen graan gebruik ik van de akker.

Wel blijf ik om te bakken wakker
En ook mijn hoofd wordt wit of rood.
Mijn inspanning is net zo groot,
Mijn schema, denk ik, nog wat strakker.

Ik bak geen koek of appelbol
Gevuld met hele goudrenetten.
Geen buik raakt van mijn baksels vol.

Ik hoef geen oven aan te zetten.
Ik stop geen krenten in een stol
Maar wel emoties in sonnetten.