De zon schijnt en het is november
weer keert de warmte en zij schraagt
het hart dat steels, maar steeds ontremder
om langverloren vreugde vraagt.

En in de duinen, uitgelaten,
liep ik met mijn ogen dicht;
huiswaarts scheen er uit de straten
zongekleurd namiddaglicht.

Laat de jaren nu maar komen,
er is allengs geen onderscheid
meer tussen onuitspreekbare dromen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Onnodig zijn de prille wegen
om te ontkomen aan de tijd;
Altijd gelukkig, altijd zegen,
Altijd dit stille hart, altijd

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

je moet er van houden

Ik heb gezellig met mijn vrouw gekout
Zij sprak langdurig van haar kinderwens
Dat deed ze vroeger nooit voordat we trouwden

Ik zei toen ze was uitgesproken: 'Mens!
Waar wou je dan zo'n blaag van onderhouden?
Weet jij wel wat dat kosten gaat, zo'n spruit!'

Toen daarop haar instincten niet verflauwden
Riep ik: 'Niks kind! Begrepen? Over: uit!'
Het was een nuttig, leerzaam onderhoud 

Dat wij zo lang getrouwd zijn is geen wonder:
Ik houd mijn vrouw er altijd stevig onder 

Uit het pak van Sjaalman: 'Over de denkbeelden van  M a l t h u s  omtrent het cyfer der bevolking in verband met de onderhoudsmiddelen'.