Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Clotho heeft haar draad gesponnen van je moeder's navelstreng
In de grote boze wereld, ook al ben je klaar, best eng
Jij doet dan je ogen open, ziet het eerste levenslicht
Achter je nog vaag de haven, die verdwijnt uit het gezicht

Lachésis  had reeds gemeten, wist hoe lang jouw draad zou zijn
Welke bochten, welke kronkels, welke blijdschap welke pijn
Langs het pad gelegen waren, door het lot voor jou bereid
Nu eens blijdschap, dan verdriet, geloof, hoop, liefde op zijn tijd

Atropos was het tenslotte, die jouw draad dan heel kordaat
En voor altijd door zou knippen, waarna jij niet meer bestaat

Wie door nagelaten oeuvre, als hij zelf is heengegaan
Anderen nog blijft beroeren, heeft het beregoed geDaan

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Diagnose

Zo’n kwestie die totaal wordt uitgekauwd
Door horden kenners en deskundologen
Op hun beurt door de massa nagebauwd
Zodat je aandacht maanden onverflauwd
Zich focust op hun blablablabetogen,

Zo’n kwestie heeft zich in me vastgezogen
Mijn klare kijk vertroebeld en vergrauwd
De zaak ontwricht me zonder mededogen
Ik ben erdoor verlamd, het zou niet mogen,
Mijn denk- en daadkracht zijn geducht geknauwd

De Mexicaanse griep: met bruut geweld
Zou zij zich als een pandemie verspreiden
Wat zeker tot mijn ondergang moest leiden
En ja… de angst ervoor heeft mij geveld