Ja, ik moet hier de aandacht gaan richten
Op een toonbeeld van menselijk falen
Ik verzoek u mij niet te betichten:
Ik voldoe niet aan uw idealen
En ik wil er niet uren om malen
Maar het ergert me werkelijk zeer
Dat ik niet met mijn pas kan betalen:
Want mijn pincode weet ik niet meer

Uit mijn hoofd ken ik vele gedichten;
Zelfs een epos kan ik u verhalen
Ik onthoud tevens veelal gezichten
(Doch wat namen betreft kan ik dwalen)
Maar ik bid nu om hints en signalen
Voor de code: het drukt me terneer
Dat ik sterk in uw achting moet dalen
Want mijn pincode weet ik niet meer

Zouden dieven mij kidnappen, lichten
En mijn pincode willen bepalen
En mij tot het verklappen verplichten
Nu, dan zou ik niet lang willen dralen
Maar, zelfs als ze mijn pinpas nu stalen
En mij dreigden met mes of geweer
Dan zou al hun hoop spoedig verschralen
Want mijn pincode weet ik niet meer

Beste lezer, de mens heeft zijn kwalen
Dus onthoud deze woorden en leer:
Van wat ik op u af heb doen stralen
Want mijn pincode weet ik niet meer

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Wederkeer

wederkeer edited
Pexels.com

of ik misschien de weergekeerde was
dat vroeg een man me bij station centraal
zijn vraag verklarend met een vaag verhaal
iets over treinen en een zwarte jas
 
het deed me denken aan m'n oude klas
aan johan, beste vent maar niet normaal
hij sprak - hij zei het zelf - in tongentaal
ons harde spotten vond hij gaf geen pas
 
soms riep hij wacht maar tot ik wederkeer
besef dat ik je dan een lesje leer
wij vonden dat hij eerst maar eens moest gaan
 
dat deed hij ook en sprong van het perron
gekleed in zwarte jas met capuchon
precies zo'n ding had ik die avond aan