Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

dinnerdate
 
Zou zij er toch vandoor gaan met een ander?
De eetdate kwam na heen-en-weergemail!
Het leidmotief bestond uit koriander,
Wat lekker was en ook nog functioneel
 
De eetdate kwam na heen-en-weergemail
Een handvol verse blaadjes één keer raden…
Wat lekker was en ook nog functioneel:
Een live experience, niet te versmaden!
 
Een handvol verse blaadjes één keer raden…
Ze bleek een maître culinair de baas,
Een live experience. Niet te versmaden,
Een bordje witlofsoep met blauwe kaas
 
Ze bleek een maître culinair de baas
Een licht mousserend wijntje begeleidde
Een bordje witlofsoep met blauwe kaas,
Dat zij met flair en veel cachet bereidde!
 
Een licht mousserend wijntje begeleidde
Een overheerlijk stukje scholfilet,
Dat zij met flair en veel cachet bereidde,
Vers opgediend met paprikapuree
 
Een overheerlijk stukje scholfilet –
De koriander deed naar nog meer smaken
Vers opgediend met paprikapuree,
Ik kon me daar vooraf geen beeld bij maken
 
De koriander deed naar nog meer smaken
Een date, met ijs en bramen als dessert?
Ik kon me daar vooraf geen beeld bij maken,
Ofschoon ik wist: dit was spectaculair
 
Een date met ijs en bramen als dessert
Het leidmotief bestond uit koriander
Ofschoon ik wist: dit was spectaculair,
Zou zij er toch vandoor gaan met een ander
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Reactie uit het zuiden op de recensie van 'Eeuwig zingen de frieten'



Eindelijk heb ik een bewonderaarster!!!
Mien!
Is zij mooi? 
Niet te jeugdig nog? 
Dan wordt Mien de Mijne!
Want zo'n artikel doet plezier!
Temeer daar het een plezierdichter niet gauw te beurt valt. 
Bij ons, in de pretdichterijsector, vinden wij het al lang heel normaal dat er aan onze pennevruchten nul komma nul aandacht wordt besteed.
Hoewel Heinz Polzer ooit schreef, in zijn inleiding tot Letterkundig verskwartet: 'Het lijkt me ergerlijk om helemaal geen aandacht van de pers te krijgen'.
Maar dat is inmiddels dertig jaar geleden!
Sindsdien is het met de dichtkunst zeker niet bergop gegaan. Vroeger had De Standaard nog af en toe een bespreking van een dichtbundel, waarin dan altijd enkele verzen of versregels werden aangehaald waar ik geen bal van begreep. Maar dat is nu ook verleden tijd. Sinds onze grote parlandodichter Herman De Koninck de geest (groot woord) heeft gegeven is er in de media van dichtkunst geen sprake meer. Maar de poëzietijdschriften floreren nog, verpieterend, dat wel, maar er is toch nog altijd wat subsidie. 
Maar terzake.
Mien heeft het over asbest, ik over asbest. De eerste uitspraak is mij bekend, maar heb ik nog nooit gehoord. Lees meer...