Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Beweegt u niet te veel, zei -leuk- de zuster
Hij lag van top tot teen in gipsverband

’t Was leuk bedoeld, maar ‘t maakte hem bewuster
Dat hij gekleefd was aan het ledikant
Je zal toch door zo’n mens worden verpleegd

Een stuurfout van een vrouw in haar Trabant
Ze had hem met zijn fiets van straat geveegd
Ze reed nog zelf, die honderdzevenplusster
De vraag rijst wat zo’n omaatje beweegt.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

14 februari 2012

Ik heb vandaag geen mooie roos gekregen,
Er zat niet eens een kaartje in de bus.
Geen minnares gaf mij pardoes een kus
En niemand bleek mij stiekem toegenegen.

Ik snap het wel: ik ben al lang belegen,
Ik word al grijs en ben reeds vijftig plus.
Het is helaas maar al te obvious
Dat ik de prille liefde ben ontstegen.

Maar ach, ik heb geen reden om te klagen:
Ik werd vanochtend wakker naast mijn vrouw
Die mij nog altijd bij zich kan verdragen.

Ze kuste goedemorgen, ik dacht wauw!
Dit wil ik nog wel honderdduizend dagen,
Ik blijf haar tot mijn levenseinde trouw.