We schilderen zijn kist met felle kleuren:
wat vogels, grote bloemen en een vrouw.
Ik verf zijn stropdas als symbool van rouw;
zijn theemok geeft vertroosting bij het treuren.
Hij lachte zich kapot om ‘la commerce’.
Ik schets zijn ligplaats in Auvers-sur-Oise
en eer hem in mijn kunstenaarsoase:
een vrije schilder op Het Vrije Vers.
Uit het archief
Kiekeboe
WikiMediaCommons
hee, waar is nijn? zei moeder pluis
heeft iemand haar gezien?
ze speelt heel graag verstoppertje
dan heeft ze pret voor tien
wie zie ik daar? zei vader pluis
is dat een vlaamse reus?
hij lijkt wel wat op onze nijn
die weg is, maar niet heus
ja, kiekeboe! riep kleine nijn
wat heb jij mij gauw door
het viel me deze keer niet mee
dat vlaams is moeilijk hoor