Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Het einde komt met rasse schreden nader,
We scheren langs de randen van de zeis,
Heins holle ogen schieten vuur en ijs:
Hier helpt geen moederlief of onzevader.

Hoe zal ik gaan? Een breukje in een ader;
Een ruzie over godsdienstonderwijs;
Een liquidatie voor een bodemprijs
Bij confrontatie met een doodseskader?

Het hart klopt nog, mijn ogen zijn nog open,
Ik stel mijn laatste adem even uit
En denk dat ik vandaag nog niet crepeer.

’t Is niet de dood waarvoor ik weg wil lopen:
Het einde is een levenslang besluit
Maar waarom sterft een mens toch duizend keer?

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Syndroom



Joost Zwagerman toont bij DWDD het archief dat hij nu al aan het Letterkundig Museum schenkt...


U ziet ik heb mijzelf oneindig lief
Het is in deze show al vaak gebleken
Dat ik het allererudietst kan spreken
En kijk eens hoe reusachtig mijn archief

En dat ik om mezelf niet lachen kan?
Ik lijd aan het syndroom van Zwagerman.