Mijn competitie-gen: nooit opgekweekt
Ik ben niet – wat je noemt – sportief geboren
Geen ideale held die tot mij spreekt
En die mij prest om nog een punt te scoren
Het boeit me niets als ik iets heb verloren
 
De zomer is weer zwaar met sport gevuld
Er wordt in huis en tuinen luid gebruld
In voor- en nabeschouwing slap geluld
 
Ik zit het liefst in mijn ivoren toren
En stel dat sporters absoluut niet sporen
Dat niemand voor zijn lol zijn botten breekt
Wie zoiets doet is leeg tussen de oren
Of op zijn minst voorgoed mentaal verweekt
 
Zo, heb ik nu genoeg gezedepreekt?
 
Sport
Copilot
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Buikje (Luchtfietssonnet)



Om zeventig kilo voorgoed te verliezen
besloot hij zijn taille te lijnen met sap.
Maar sjuutjes en smoothies, ze hielpen geen klap,
want telkens weer viel hij te zonde bij ‘t kiezen.

Hij faalde catastro en voelde zich schuldig.
Toch hopende dat hij wat wan had gemaakt,
betrad hij de weegschaal, benard, poedelnaakt.
Zijn buik trok hij in en hij wachtte geduldig.

Zijn vrouw die hem gadesloeg, rolde het hoofd.
“Je werkt toch niet huis dat dat helpt? Het idee!”
Ja, tocht uit die adem, de lucht weegt ook mee.
De bonen die jij staakt en ook nog gelooft…!”

“Het moet wel”, het zweet trok hem van het gelaat,
“Ik zie anders niet welk getal dat er staat.”