Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

De vorstgrens is weer opgeschoven
en rillend sta ik naast mijn bed.
De gang van deken naar toilet
bezorgt me nou al winterkloven.

Wie ijspret heeft bedacht en sneeuw
vind ik de knoeier van de eeuw,
kijk mij daar nu eens zielig staan:

totdat ik eerst ben uitgerild
kruip ik weer in mijn koudeschild
met zeven lagen kleding aan.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Oud en Nieuw



In ieder einde schuilt een nieuw begin.
We tellen de seconden met zijn allen,
straks laat ik de champagnekurken knallen,
het zou dan voor het eerst zijn dat ik win.

Ik kus alvast de vrouw die ik bemin,
we wachten op de winnende getallen.
In ieder einde schuilt een nieuw begin,
We tellen de seconden met zijn allen.

Helaas, het zit er ook dit jaar niet in,
weer weten ze mijn leven te vergallen.
Ik laat mijn lot in de papierbak vallen,
wie weet heeft het op die manier nog zin:
in ieder einde schuilt een nieuw begin.