Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

ganzenbord
Flickr
 
Als kind deed ik met moeder Ganzenbord
en meestal liet ze mij dan stiekem winnen.
Ik was verdacht gelukkig in het spel,
want steeds wist ze de regels te verdraaien.
 
Nu zit ze, omdat zij wat warrig wordt,
in een tehuis. Ik ga daar graag naar binnen.
Met mij een potje Ganzen wil ze wel,
al moet ze naar mijn voornaam meestal raaien.
 
De regels zijn niet uit haar hoofd verdwenen
elk vakje weet ze blindelings te staan.
Haar rekenkunst is wel voorgoed verloren.
 
Ze staat op vijfenvijftig, werpt de stenen.
Een vijf, een twee; ze kijkt me vragend aan.
“Kijk nou, je mag acht vakjes nu naar voren”
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dick Nanninga (1949-2015)



Een kop zwart haar, volwassen bakkebaarden
De Rodaheld, begerig nagestaarde
Zijn kopbal was de schrik der Argentijnen

Een interlander met twee gouden benen

Dick mocht bij Ajax en Hong Kong verschijnen
Maar kon in stad en buitenland niet aarden
Hij was ondanks zijn lage afkoopwaarde
Niet graag gezien bij de elfmeterlijnen

De suikerziekte kostte hem zijn benen

Je kunt je hele leven zo hard trainen
En hopen op een frisse oude dag
Ineens schopt dan het lot tegen je schenen
En voor je ’t weet ben je voorgoed verdwenen
Geen mens die zo’n beroerd besluit voorzag