Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft



Op het tentamen wist ik het niet meer!
Ik raakte in paniek, begon te zweten
Hoe kon ik het op dit moment vergeten
Hoe eindigde 'De Avonden' ook weer?

Ik wilde spieken, maar daar liep meneer
Zo waakzaam als een leeuw die nog moet eten
Ik vocht een stille strijd met mijn geweten
Zou ik het wagen voor die ene keer?

Mijn handen gleden naar mijn boekentas
Maar net voor ik het vond - daar had je hem!
Zijn aanblik deed mijn stoute vingers beven

Zijn ogen flitsten achter brillenglas
'Het is gezien', zo donderde zijn stem
'En het is niet onopgemerkt gebleven'

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De vrede van het stille land



De weide reikt tot aan de waterkant –
een weelderig tapijt van gras en kruid.
Het regent lichtjes en het zacht geluid
verdiept de vrede van het stille land.

Dan drijft de wind de wolken voor zich uit,
het licht doet met zijn kracht zijn woord gestand
en strooit met zonneschijn uit gulle hand –
het groen fleurt op, een witte kwikstaart fluit.

En ik sta aan het hek en mag ervaren
dat de natuur soms los lijkt van de tijd:
zij wil zich in het heden openbaren

in vormen die zij voor mijn oog bereidt.
Het zonlicht speelt op zachtgestemde snaren
en raakt mijn ziel met tegenwoordigheid.

Koop koop koop