Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

 


                 Drs. P in 1968

                NAZOMER

 

’t Is prachtig weer; we profiteren

Van deze dag vol kleur en licht,

En dragen opgewekte kleren.

‘Iets koeler,’zegt het weerbericht.

 

Men hoort een dikke bromvlieg zoemen;

De lucht is onmiskenbaar blauw;

Er hangt een ijle geur van bloemen.

Toch valt de avond al weer gauw.

 

’t Is prachtig weer; we zitten samen

Te zonnen op ’t café-terras.

Een windstoot rammelt aan de ramen;

Er valt een herfstblad in mijn glas.

 

We laten onze blikken dwalen

En praten over ‘t mooie weer.

Maar na de laatste zonnestralen

Is het ineens geen zomer meer.

Dit is het tweede onbekende werk van Drs. P dat opdook in de nalatenschap van Lia Dorana (zie voor bijzonderheden het Archief van 27 april en www.jasperina.net), na 'Het Zeewezen', afgezien van de onbekende extra coupletten bij dat lied en bij 'De Liefde'. 
In een reactie (waarin hij zich buitengewoon verheugd toont over deze vondst)  laat de doctorandus weten dat hij het nummer zelf  jaren geleden wel eens ten gehore heeft  gebracht tijdens optredens; "grotendeels in majeur, maar de laatse 2 regels der coupletten zijn in mineur, overeenkomstig hun strekking."
Hieronder het origineel van de tekst.

 

 

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Spekkedikken (Groningse gerechten deel 3)



Nog even en het jaar is weer voorbij
De klok staat laatste uren weg te tikken
Maar ‘t naderende einde wordt verzacht
Door uitzicht op een schaal vol spekkedikke

De kater komt opdringerig langszij
Probeert door onophoudelijk te likken
De onrust weg te halen uit zijn vacht
Hij kent niet het genot van spekkedikke

Dan volgt het hoogtepunt, de buurt staat blij
Vrijwillig in de dichte rook te stikken
Van vuurwerk dat een gat slaat in de nacht
Gelukkig is er thuis nog spekkedikke

Aansluitend op die nacht vraagt men aan mij
Of ik iets van het nieuwe jaar verwacht:
Niet veel, maar aan het eind wel spekkedikke

Bundels