Zo tussen de bedrijven door schiep God de Ranseluil
Die houdt zich in de Zwarte Wouden van Groot-Rusland schuil
Verborgen in zijn verenpak dat wat zijn ransel heet
Hij ranselt daarmee vrouwtjes, ach, het is maar dat u ’t weet.

Natuurlijk vraagt u zich nu af, ~wat heeft dat slaan voor zin~
Het draagt niet bij tot broederschap, laat staan tot zoete min
Maar laat ik uit de doeken doen, datgeen wat u niet wist
De Ranseluil in Rusland is een sadomasochist.

Maar ook zijn favoriete prooi laat zich niet onbetuigd
Zo noem ik hier de Pijpstaartuil ~zij klopt, zij veegt, zij zuigt~
En bindt pas in wanneer haar lief haar iets te stevig knijpt
Dan roept zij gauw ‘woehoe, woehoe’ zodat hij haar begrijpt.

Een bandeloos bestaan vindt zij maar zonde van haar tijd:
Zij wordt slechts zeer ongaarne van haar ketenen bevrijd

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dorsimbra





Moe, zat en beu

Ik ben niet dor of beurs. Ik ben gekooid
En schuil hier simpel binnen in een ei
Ik ben vaak saai en braaf, blijf onvoltooid
De wereld trekt hier moedeloos voorbij

Ik ben een dorpsgek
Een gewist simkaartje
Een uitgeblust brandje
Op een druilerige zaterdag

Ik dorst naar eeuwige vergetelheid
Van simulatie heb ik nooit gehoord
Soms ben ik brak, maar weet nog één, één ding
Ik ben niet dor of beurs. Ik ben gekooid


De oplettende lezer zal bij scherpzinnige analyse zien dat Remko Koplamp  niet voor niets tot tot Dichter des Vaderlands is gekozen