Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Eikel

Eikel 20 sept 2020 19:01 #1

  • Christiaan Abbing
  • Christiaan Abbing's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 284
  • Ontvangen bedankjes 425
De herfstblues hebben mij weer flink te pakken
De bomen laten blad en vruchten los
Ik zigzag tussen afgevallen takken
Al peinzend fiets ik door een kalend bos

Een jochie op een felgekleurde scooter
Ontwijkt nog net mijn diep gedachtenspoor
Hij groet met middelvinger en getoeter
En raast in uitlaatgas en stofwolk door

De eikels spatten weg onder zijn banden
Ze stuiteren nog wat, dan wordt het stil
Ik zie de resten op het pad belanden
Wat gele halfjes in een bruine schil

Ik vraag me af, terwijl ik ernaar kijk
Hoe wordt zo'n eikel ooit een grote eik?
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Jacob van Schaijk, adjudant B

Eikel 20 sept 2020 20:01 #2

  • B.J. Hoogland
  • B.J. Hoogland's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 2239
  • Ontvangen bedankjes 1122
Mooi filosofisch gedicht, met plezier gelezen.

Mijn gedachte hierbij:

Slechts één zo'n nootje wordt een grote reus
De rest vervalt helaas tot tweede keus

Groet, Ben
Verba volant, scripta manent.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Christiaan Abbing

Eikel 20 sept 2020 21:30 #3

Mooi, inderdaad. Er schemert iets van herkenbaarheid ..
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Eikel 21 sept 2020 07:54 #4

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Nieuwste boek: Hersenbeletsel
  • Berichten: 437
  • Ontvangen bedankjes 394
Dubbel geplaatst, verwijderd.
Laatst bewerkt: 21 sept 2020 07:56 door Jaap Bakker.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Eikel 21 sept 2020 07:54 #5

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Nieuwste boek: Hersenbeletsel
  • Berichten: 437
  • Ontvangen bedankjes 394
Ik vind het gedicht heel leuk. Ik hik wel aan tegen de constructie in de eerste regel. Naar mijn smaak is er een congruentiefout: blues hebben. Maar er is nog niemand over gevallen. Of zie ik iets verkeerd?
Groeten,
Jaap
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Eikel 21 sept 2020 09:17 #6

  • Christiaan Abbing
  • Christiaan Abbing's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 284
  • Ontvangen bedankjes 425
Jaap Bakker schreef :
(...) Naar mijn smaak is er een congruentiefout: blues hebben. Maar er is nog niemand over gevallen. Of zie ik iets verkeerd?

Interessant; gevoelsmatig hanteer ik herfstblues als plurale tantum, dus met de bijbehorende werkwoordsvorm in het meervoud. Misschien omdat het hier als betekenis 'melancholische gevoelens (mv), passend bij het seizoen' heeft. Maar of 't correct is, daarover heb ik niet het laatste woord.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Eikel 21 sept 2020 09:54 #7

  • Jaap Bakker
  • Jaap Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Nieuwste boek: Hersenbeletsel
  • Berichten: 437
  • Ontvangen bedankjes 394
Inderdaad interessant. Je komt deze constructie met "het geheel als weemoedige gevoelens" dan wel "weemoedige gevoelens" als onderwerp/actor ook zelden tegen, volgens mij. Ik denk dat ik onbewust blues had gezien als het geheel aan gevoelens.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Eikel 21 sept 2020 10:16 #8

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1656
  • Ontvangen bedankjes 986
De gedachte van Jaap had ik ook meteen toen ik de eerste regel las. Van Dale bevestigt ons daarin. Blues heeft geen meervoud. Zie hieronder. Los daarvan staat het de dichter vrij er een meervoud van te maken, al lijkt de noodzaak daartoe me niet zo aanwezig.

blues (niet: blu·es)
/ bluːs/
zelfstandig naamwoord • de ] • g.mv.


c.a.
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.144 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Gebed




Pas zeven en ik liet me al verleiden
tot eerste stappen op het brede pad
Ik zocht, al wist ik toen bij god niet wat
en liet me stiekem naar beneden glijden

Onder de banken, benen van de meiden,
mijn reine jongensziel werd flink beklad
Ik zag bij Jannie, die ik stil aanbad,
een onderbroek. Een grote rood gebreide

En in de avondschoot, niet uitgespeeld,
naar bed gedwongen, goedenacht gekust,
heb ik zo vaak mijn handen stijf gevouwen
en plechtig vroom, als vaders evenbeeld,
gebeden. En ik zuchtte heel bewust:
'Heer laat me alstublieft met Jannie trouwen!'