Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: biecht

biecht 24 okt 2020 16:05 #1

Een droevig exemplaar in de serie kattensonneten

Biecht

Ik geef het toe, ik heb een kat gedood
natuurlijk niet met voorbedachten rade
maar het geheugen legt vol ongenade
de lege plekken in mijn kamer bloot

De dag had minder uren dan begroot,
ik had de wasmachine vroeg geladen
maar koos pas 's middags: kort en 60 graden
nadat ik het patrijspoortdeurtje sloot

Dan volgt een reeks van alledaagse dingen,
ik trek mijn schoenen aan en dan een jas
om even naar de supermarkt te lopen

Ik volg dit smalspoor van herinneringen
tot ik ontdekte dat ik dader was
en doe weer duizend keer het deurtje open
Laatst bewerkt: 25 okt 2020 09:17 door Otto van Gelder. Reden: kritiek
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.118 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Op een snoeshaan

snoeshaan
ClipArtKey
 
Een snoeshaan veinsde: “ik ben geen janhen”
en bauwde stug: “ik kraai omdat ik ben”.
Met scherpe snavel voelde hij zich sterk,
onkwetsbaar zelfs bij ‘t haan-de-voorstewerk.
Zijn kippen tokten: “doe niet zo gewichtig,
er heerst een ziekte hier, dus doe voorzichtig!”
Door hun bemoeiing werd hij kukelkwaad
en schimpte: “fake! da’s domme krielkippraat!”
Ocharm, de hoge kraaier werd wél ziek
en moest op slag naar de Poehaankliniek.
Zo bleek maar weer: de hoogmoed komt ten val,
ook in het aardse pluimveetranendal –