Vanmorgen werd ik wakker en ik voelde mij wat vreemd
Er was ineens iets geks, ik kreeg mijn vinger er niet achter
't Was moeilijk te omschrijven, want ik leek wel wat ontheemd
Zo anders was het, ongewoon: ik voelde me wat zachter

Mijn vrouw vroeg ook al bij 't ontbijt: wat is er aan de hand?
Waarom help jij opeens mee met het pakken van de borden?
Waarom smeer jij je eigen brood, dat mag wel in de krant
Je bent toch niet vannacht in één keer mild of zo geworden?

Ik weet het niet, zei ik, ik voel me plotseling wat raar
Vannacht kon ik niet slapen en je weet: dat heb ik zelden
Ik piekerde en piekerde, mijn hoofd werd vol en zwaar
Ik dacht zo bij mezelf: ik moest eens stoppen met dat schelden

Ik dacht dat het wel goed zou zijn om jou eens te verwennen
En om je te bedanken voor wat jij steeds voor mij doet
Ik weet dat ik een zak geweest ben, zal ik je bekennen
Hoe ik daar nou zo bij kom, weet ik eigenlijk niet goed

Ik heb me voorgenomen om voor Jansen van hierboven
Wat aardiger te zijn, want ja, die man heeft het wel zwaar
Ik zal niet meer zo mopperen, dat zal ik hem beloven
Waarom ik dat nou weer verzin, ik vind het wonderbaar

Ik zal ook niet meer zeuren over al die Islamieten
En over homo's zal ik voortaan ook wat stiller zijn
Ik zal ook niet meer fluiten naar de schaars geklede grieten
En zal me goed gedragen tegen Jood en Palestijn

Ik weet niet hoe ik nou opeens zachtaardig ben gaan denken
Of zou het komen door al dat gehannes in Den Haag?
De politiek zit ook alleen maar rattengif te schenken
Ik denk dat ik dat simpelweg niet meer zo goed verdraag

Lekkere zevenvoeter hoor! Die langere regels - zoals ook in de kwadraattripel! - geven een wat meer verhalende trant; weer eens wat anders dan de tredmolen van de jambische pentameter.

Inhoudelijk ook fijn: meer mildheid!

Dank je wel, Christiaan. Die zevenvoeters geven altijd zo'n lekkere vaart aan een vers, vind ik. Misschien wel omdat er meer lettergrepen in een (virtuele) ademtocht gestopt moeten worden...