Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Moederdag

Moederdag 10 mei 2020 08:04 #1

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1823
  • Ontvangen bedankjes 1203
Coronamoederdag 1

Hij bleef nog even aan het raam staan zwaaien
Natuurlijk had mijn zoon aan mij gedacht
En voor zijn moeder spullen meegebracht
Om zelf mijn eigen mondkapjes te naaien


Coronamoederdag 2

Er is met moeder niks meer te beginnen
Met haar verhalen zonder kop of staart
Is zij de tijd van mijn bezoek niet waard
Gelukkig mag ik niet bij haar naar binnen



Moederdag, het blijft een raar commercieel fenomeen. Iedereen doet maar mee, want ja ... je moeder. Ze zou eens kunnen denken dat je niet aan haar denkt. Dat is de rest van het jaar wel heel vaak de waarheid. Er zijn heel veel ouderen in tehuizen die lang niet al hun kinderen regelmatig op bezoek zien komen. Die wonen te ver weg, weten niet wat ze met een dementerende vader of moeder aanmoeten, of hebben het druk druk druk. En dan is er dit jaar ook nog corona. Stof genoeg voor twee luchtige moederdagkwatrijntjes.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Moederdag 10 mei 2020 16:42 #2

Frits, voor mijn gevoel zijn MONDkapje en een jambe niet verenigbaar. Ik denk dat het komt door die lichte nadruk op kap. Want bij MASkertje heb ik dat gevoel niet. Moet het trouwens niet "haar" zijn i.p.v. "mijn" in r.4?

De tweede is schrijnend in zijn oprechtheid.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Moederdag 10 mei 2020 17:49 #3

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1823
  • Ontvangen bedankjes 1203
Dank voor je commentaar, Hendrikje. Mondkapje: een oud verhaal. Het woord loopt niet in een gelikte taTOM-taTOM-maat. Maar drie minder of zwak beklemtoonde lettergrepen achter elkaar in een jambisch metrum zijn algemeen aanvaard. Misschien ook wordt jouw gevoel voor maat in het geval van mondkapje op het verkeerde been gezet door de naam Roodkapje.
Moet het 'haar' zijn? Niet als je het vanuit het moederperspectief leest, van waaruit het kwatrijn is geschreven.

c.a.
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning

Moederdag 10 mei 2020 19:33 #4

Aanleiding om maar weer eens goed na te denken over de oude dag.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Moederdag 10 mei 2020 22:16 #5

  • Joke de Groot
  • Joke de Groot's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 428
  • Ontvangen bedankjes 179
Mooie doordenkers weer Frits,
taalkundig/technisch gezien, kan ik die niet beoordelen, wel inhoudelijk.
Ik kan ook alleen maar zeggen en denken:

Laatst bewerkt: 10 mei 2020 22:21 door Joke de Groot.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Frits Criens

Moederdag 12 mei 2020 21:28 #6

  • Niels Blomberg
  • Niels Blomberg's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Schoonschrijver
  • Berichten: 1761
  • Ontvangen bedankjes 1021
Frits Criens schreef :
Mondkapje: een oud verhaal
Inderdaad: een loodsmannetje. Metrisch is het MONDkapJE, terwijl het woord een hoofdklemtoon heeft op de eerste lettergreep en een nevenklemtoon op de tweede.
Net als Hendrikje vind ik dat deze botsing van metrum en woordklemtoon wringt. Dit soort woorden komt meer voor op dit forum, maar het kan mij nooit bekoren.

Frits Criens schreef :
[...] drie minder of zwak beklemtoonde lettergrepen achter elkaar in een jambisch metrum zijn algemeen aanvaard.
Bij het door Hendrikje genoemde MASkerTJE gaat deze redenering inderdaad op, maar als er maar een zweem van nevenklemtoon is, dan toch bij voorkeur op de tweede in de rij van drie.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Moederdag 13 mei 2020 12:00 #7

  • Niels Blomberg
  • Niels Blomberg's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Schoonschrijver
  • Berichten: 1761
  • Ontvangen bedankjes 1021
Na een nachtje slapen toch even een reactie: mondkapje vind ik bij nader inzien een aanvaardbare vorm van antimetrie. Ja, strikt genomen wringt het, maar hier kan het goed.
Zoals Thijs Wöltgens zei tegen Joris Voorhoeve: "U rekent op mijn consistentie en dat kunt u niet."
Laatst bewerkt: 13 mei 2020 12:00 door Niels Blomberg.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Moederdag 13 mei 2020 15:32 #8

  • Frits Criens
  • Frits Criens's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 1823
  • Ontvangen bedankjes 1203
Ik vond het al vreemd, Niels, dat je hier kritisch reageerde op 'mondkapje' terwijl je in het sonnet Nieuwbouwwijk, waarin het metrisch identieke 'tuintegels' staat een bedankje geeft. Maar los daarvan: over deze kwestie is nou zoveel gezegd/gezeurd dat de posities wel bekend zijn en dat het geen enkele meerwaarde heeft daar telkens weer over te beginnen. Dit soort woorden dat niet aan de metrische confectienorm van sommige mensen op het forum voldoet, hoort er nu eenmaal bij.

Waar ik wel nog op had willen reageren is je weergave van het metrisch patroon in 'Mondkapje'. Je zegt: Metrisch is het MONDkapJE. Dat klopt natuurlijk niet. De nagenoeg onbeklemtoonde derde lettergreep geef je dezelfde klemwaarde als de eerste lettergreep met de onbetwiste hoofdklemtoon. De juiste weergave is: - v v. Een beklemtoonde en twee onbeklemtoonde lettergrepen dus en daarmee is het woord een dactylus, die, gevolgd door een jambisch woord in een jambisch gedicht aanvaard wordt.

c.a.
Frits
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Niels Blomberg
Tijd voor maken pagina: 0.135 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Het monster van de angst


Anne Vegter en haar echtgenoot

We zijn blij en verheugd dat de Dichteres des Vaderlands eindelijk eens een bijzonder geslaagd product heeft afgeleverd. We plaatsen het hier in zijn geheel:

Komt een duif van honderd pond,
een olijfboom in zijn klauwen,
bij mijn oren met zijn mond
vol van koren zoete vrouwen,
vol van kirrende verhalen
hoe de oorlog is verdwenen
en herhaalt ze honderd malen:
alle malen zal ik wenen.

Sinds ik mij zo onverwacht
in een taxi had gestort
dat ik in de nacht een gat
naliet dat steeds groter wordt,
sinds mijn zacht betraande schat,
droogte blozend van ellende
staan bleef, zo bleef stilstaan dat
keisteen ketste in haar lenden,
ben ik te dicht en droog van vel
om uit te zweten in gebeden,
kreukels knijpend evenwel,
en 'vrede' knarsend, 'vrede', 'vrede'.

Liefde is een stinkend wonder
van onthoofde wulpsigheden
als ik voort moet leven zonder
vrede, godverdomme, vrede;
want het scheurende geluid
waar ik van mijn lief mee scheidde
schrikt mij nu het bed nog uit
waar wij soms in dromen beiden
dat de oorlog van weleer
wederkeert op vilte voeten,
dat we, eigenlijk al niet meer
kunnend alles, toch weer moeten
liggen rennen en daarnaast
gillen in elkanders oren,
zo wanhopig dat wij haast
dromen ons te kunnen horen.

Mag ik niet vloeken als het vuur
van een stad, sinds lang herbouwd,
voortrolt uit een kamermuur,
rondlaait en mij wakker houdt?
doch het versgebraden kind,
vuurwerk wordend, is het niet
wat ik vreselijk, vreselijk vind:
het is de eeuw dat niets geschiedt,
nadat eensklaps, midden door een huis,
een toren is komen te staan van vuil,
lang vergeten keldermodder,
snel onbruikbaar wordend huisraad,
bloedrode vlammen van vlammend
rood bloed, de lucht eromheen behangen
met levende delen van dode doch
aardige mensen, de eeuwenlange stilte voor-
dat het verbaasde kind in deze zuil
gewurgd wordt en reeds de armpjes
opheft.

Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen,
en herhaal ze honderd malen:
alle malen zal ik wenen.