Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: schuld en boete

schuld en boete 04 dec 2019 17:34 #1

Schuld en boete

Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof verlaat
Mijn zoon denkt dat veranderend klimaat
Ons allen naar de ondergang zal leiden

En ik, gesandwicht tussen straks en toen
Ben bijna een expert in boete doen
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 21:07 #2

Moet niet hele gedicht in dezelfde tijd?
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 21:36 #3

  • Judy Elfferich
  • Judy Elfferich's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 429
  • Ontvangen bedankjes 105
Waarom?
judyelf.edublogs.org
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 04 dec 2019 22:38 #4

Ja, waarom ..

Het tijdsverschil tussen de eerste twee regels stoort mij vooral. Denk maar: mijn vader voorzag het einde van de tijden / wanneer de mensheid het geloof verliet (m.a.w. "zou verlaten"). Klinkt dat niet veel logischer?

Maar meer dan dat heb ik niet.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

schuld en boete 05 dec 2019 17:50 #5

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4018
  • Ontvangen bedankjes 1015
Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof verlaat

Mij pa voorzag het einde van de tijden
ALS de mensheid het geloof verlaat

Mij pa voorzag het einde van de tijden
Wanneer de mensheid het geloof ZAL verlaten

Ik geloof ( geloof!) nooit dat de mens het geloof zal laten voor wat het is. Zolang men moord , verkracht, martelt in Gods naam , iets wat in alle tijden voorkwam, blijft zij haar geloof verdedigen.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.157 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Epifanie

 

De opmaat van het verse jaar bespant
de grond met flinterdun wit vilt. De lucht
kneedt winterharde wolken, dicht beplant.
Een toverhazelaar pakt uit. Berucht

bericht van kale klauwen waar als vaan
een gele sjerp in hangt. Zo schel als goud
van ver. Van dichtbij zie je sterren staan,
van bloemblad, licht gekruld. Het hout blijft koud.

Kijk daar: drie spreeuwen hebben opgelet,
hun wijze kelen lachen om het fel
geluk dat plaatselijk is ingezet.

Een rijk begin op arm hout. Goed en wel
kwartier gemaakt, bewonderd, dan ontzet:
door wind van stam gejaagd – op hoog bevel.