het is de vermoeidheid, we doen het niet meer
we hebben geen puf weer die koffers te pakken
dat eeuwige zeulen om even te bakken
de spieren zijn stram, de gewrichten doen zeer

we zijn altijd nog op de stilte gesteld
en sturen de buurt wel op reis van ons geld

Ha René,

Mooi gedichtje. Heel herkenbaar, regel vier. De laatste regel zou ik liever met 'en' beginnen in plaats van 'maar'. Maar ja, wie ben ik.

Groetjes,
Riet

Dankjewel Riet

Goed punt, ik heb het aangepast.

Grote groet,