Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: krentjebrij (Groningse gerechten 13)

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 13:09 #1

Krentjebrij
1.
Doorgaans stel ik
Niet veel eisen
Aan de woorden
En de taal

De clichés en
Barbarismen
Sind mir völlig
Scheissegal

2.
Het jargon van
Licht verzuurde
Spellingzwakke
Twitteraars

Met een drang tot
Zelfvergroting
Lap ik vrolijk
Aan mijn laars

3.
Toch moet ik U
Hier bekennen
Is er één woord
Dat niet deugt

Want het monster
Watergruwel
Was de kwelgeest
Van mijn jeugd

4.
In het zwembad
Bij het douchen
Vanuit sloten
Dreigde hij

Maar de taal bleek
Leugenachtig
want het ging om
krentjebrij
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 13:45 #2

  • Rudy Menthère
  • Rudy Menthère's Profielfoto
  • Offline
  • Zeer gerenommeerd forumlid
  • Berichten: 269
  • Ontvangen bedankjes 208
Leest heel lekker! Leuk vers!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

krentjebrij (Groningse gerechten 13) 15 sept 2017 16:23 #3

Prachtig. Spicht is naar mijn idee een ondergewaardeerde en in ieder geval te weinig toegepaste versvorm!
Laatst bewerkt: 15 sept 2017 16:23 door Frans Woortmeijer.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.193 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

ACH GUT, zeiden de dames Groen



ACH GUT, zeiden de dames Groen. Oom Karel is gestorven,
in vredige berusting en zijn eigen ledikant.
We vroegen ons al jaren af: wie heeft zijn klok georven?
Maar hij was nog niet dood. Nu wel, dat staat hier in de krant.

Welaan, zo sprak de dominee, dan gaan we hem begraven.
Ik zal een Woordje Spreken tot de schare rond het graf:
wie dorstig naar vertroosting zijn zal ik volgaarne laven.
Hij pakte zijn geklede jas en borstelde hem af.

Met zonnebrillen en in ’t zwart vertrokken ze naar Zwolle –
koud waren ze op weg of ze verdwaalden in de mist.
Op de begraafplaats zei het schaap: Nu even keihard hollen!
Zo kwamen ze nog net op tijd voor ’t zakken van de kist.

De dominee die elleboogde zich terstond naar voren.
Vaarwel, sprak hij geroerd. Gij waart een Kerel van Stavast!
Daar leken de aanwezigen nogal van op te horen,
vooral een paarsgejurkte heer die klaarstond met een kwast.

Opeens ontstond er trammelant: er was een krans verdwenen!
Toen werd het schaap Veronica op heterdaad betrapt
met lint waarop te lezen stond: Rust zacht, zuster Helene.
Oeps! zei ze. Maar ik had zó lang geen lelies meer gehapt…

Heleen? zeiden de dames Groen. Dat is niet onze oom.
Op naar oom Karel! En dan straks een plakje keek met room.