Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Prieel (ghazel)

Prieel (ghazel) 15 juli 2011 18:17 #1

prieel (ghazel)

des zomers zit ik graag in mijn prieel
waar ik soms zoete zomerdeuntjes kweel

de ochtendstond is daarvoor zeer geschikt
gekleed in mijn peignoir schraap ik mijn keel

mijn morgenlied mengt zich met vogelzang
hun trillers zijn het waardoorheen ik speel

met langgerekte klanken vult mijn stem
zonder zich in te spannen ons perceel

dat iemand mij een dezer dagen hoort
en dan ‘ontdekt’ lijkt me volstrekt reëel

kort na de lunch breekt er het uurtje aan
dat ik moet rusten en mij erg verveel

om drie uur maak ik snel een aquarel
mijn favoriete kleur is donkergeel

hoewel ik meer van een martini hou
bedoel ik dus die tint van sherry pale

een mens moet over drank niet moeilijk doen
zelf ben ik over niets erg principieel

dat komt goed uit nu ik een minnaar heb
die vlakbij woont net achter Scherpenzeel

zodat hij me bezoekt zo vaak hij kan
voor lachjes en gekreun in het struweel

wanneer zijn stem dan heesgefluisterd is
en ik met hem een mooie Rothschild deel

blijkt pas hoe puik mijn oefeningen zijn
als ik zijn oor met Hannelliedjes streel



© Hannelly Krutwagen-Lemmens
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Prieel (ghazel) 18 juli 2011 15:33 #2

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4050
  • Ontvangen bedankjes 1041
Die Hannelliedejes zijn vast het beluisteren waard.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.344 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

laatste woorden



Wanneer een lichte dichter is gestorven
dan zou je denken: dat is minder zwaar,
hij heeft in zoveel mooie taal gezworven,
er komt een punt, dan is hij ermee klaar.

En al die grappen die hij heeft verwoord,
hoe vaak heeft hij wel niet de spot gedreven
met liefde, dood, met een karaktermoord,
of zelfs zijn eigen eindsonnet geschreven.

Ook als de ironie het af moet leggen,
toch zoekt hij naar een vorm die daarbij past,
die weergeeft wat hij daar over kan zeggen
al is hij nu dan zelf niet meer vormvast.

Het blijft een lullig puntje aan het leven:
de clou is van tevoren al gegeven.

I.M. Driek van Wissen