Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Zo op z'n tijd best wel eens ...

Zo op z'n tijd best wel eens ... 14 apr 2012 20:24 #1

  • Adriaan van Dam
  • Adriaan van Dam's Profielfoto
Dees
morgenstond,
een smaak nooit
te vergeten.

‘k Had gisteravond
beter moeten weten.

Koos Haydn
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Zo op z'n tijd best wel eens ... 14 apr 2012 21:00 #2

Deze
avond:
dat wil je echt niet
weten:

gisteravond
gans
vergeten

Groet,
Frans
P.S. Morgen is alles weer gewoon!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Zo op z'n tijd best wel eens ... 15 apr 2012 12:23 #3

  • Adriaan van Dam
  • Adriaan van Dam's Profielfoto
Beste Frans,

Ik vind ~dees~ zo'n lekker vet woord.
Vandaar

Je Koos
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Zo op z'n tijd best wel eens ... 15 apr 2012 13:40 #4

Jouw feessie!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Re: Zo op z'n tijd best wel eens ... 16 apr 2012 19:10 #5

  • Bas Boekelo
  • Bas Boekelo's Profielfoto
  • Offline
  • Forumgod
  • Berichten: 4067
  • Ontvangen bedankjes 1048
deze avond
bekomt me slecht

gisteravond
gans gegeten
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.136 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

een schapenstreek

Men zat gezellig, zondagmiddag, zonnig in de suite,
de dames Groen die breiden samen aan een wollen sjaal,
de dominee was na de dienst ontboden op visite,
het schaap Veronica dat las een boek, een reisverhaal.

Ha, zei Veronica, ik heb het altijd ergens wel geweten,
ik kom als schaap niet hier maar van daarginds heel ver vandaan,
want ooit heb ik in hoge woeste landschappen gezeten …
Ach, riep de dominee, u komt dus werkelijk van de maan?

Zeg dominee, u moet het arme schaap toch niet zo plagen,
de dames Groen die breiden ondertussen vruchtbaar door,
juffrouw Veronica heeft existentiële vragen,
dan bieden wij haar welbeleefd ons luisterende oor.

Ik lees hier, zei Veronica, met blosjes op haar wangen,
van de Faeröer, ‘t schapeneiland, mijn geboorteland!
Ik krijg opeens een groot en sterk verhuisverlangen,
ik weet het zeker, later word ik schaap en emigrant!

Je hoorde in de suite liefst een viertal naalden vallen,
de dames Groen verstijfden, werden bleker om de mond,
de dominee die wreef onder zijn bril over zijn wallen,
ze sputterden: Maar hier, bij ons, is uw geboortegrond!

Veronica riep proestend: Zo, dat was toch wel touché!
Wie wil er nog zo’n lekker bokkenpootje bij de thee?