Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Amsterdam (monotetra)

Amsterdam (monotetra) 19 apr 2021 01:09 #1

AMSTERDAM – monotetra

Wij zaten aan de boterham
toen het ons plotsklaps overkwam:
we wilden met zijn twee sam-sam
Naar Amsterdam! Naar Amsterdam!

We hadden nog twee weken vrij
We zeilden naar de overzij
Dit was het juiste jaargetij
Voor op het IJ! Voor op het IJ!

De hoofdstad was ons onbekend
de reis erheen niet echt gepland
Toch aarzelden wij geen moment
Want alles went! Want alles went!

We legden in de haven aan
Er was nog steeds niets misgegaan
Een lied klonk over tante Sjaan
En de Jordaan! En de Jordaan!

Dat moest wel heel gezellig zijn
Zo in de late zonneschijn
Wij hoopten op die echte gein
Van ome Hein! Van ome Hein!

Of hoe men ook in Mokum heet.
Een gratis pont lag al gereed
En gratis is, zoals je weet,
Aan ons besteed. Aan ons besteed.

In het station, pal in de hal
stond er een man, aan lager wal,
te kotsen naast een bloemenstal
Couleur locale? Couleur locale?

De stemming zakte nogal snel
ons normbesef kwam in de knel
normaal gesproken zijn we wel
zo’n keurig stel! Zo’n keurig stel!

Als ik het met thuis vergelijk
Was dit toch niet de beste wijk
Aan junks waren de straten rijk
Tot de Zeedijk, tot de Zeedijk.

Een jonge kraker prutste tot
het openging aan iemands slot
Daarbij ging ook de deur kapot
Ik schrok me rot! Ik schrok me rot!

Geen mens keek op van dit kabaal
Nou noem mij maar provinciaal
Ze vinden dat daar allemaal
Gewoon normaal! Gewoon normaal!

Maar wij vinden het knettergek
en wilden slechts naar onze stek
we klommen schielijk weer aan dek
voor ons vertrek! Voor ons vertrek!

De Amsterdammers zien hun stad
Als ideale habitat
Het houdt altijd hun hart omvat
Proficiat! Proficiat!


© Hannelly Krutwagen
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Hendrikje de Koning

Amsterdam (monotetra) 19 apr 2021 18:51 #2

Superleuk, Hannelly!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.240 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

J.C. Bloem

               

 

       De dagen werden tergend langzaam maanden, 
                de maanden regen zich aaneen tot jaar;  
                ik loop weer langs het stille pad langswaar 
                wij beiden samen ooit getweeën gaande, 

                onszelf veroordeeld hadden tot elkaar 
                en ons een korte wijle tweezaam waanden, 
                elkanders allerdichtste nabestaanden; 
                maar ook ons liefdesbed verwerd tot baar. 

                Wat valt voor troost aan leven te ontlenen 
                wanneer elk herfstblad wegdrijft in de goot, 
                wat komt reeds bij de aanvang is verdwenen 

                en het verlangen naar de liefde metterdood 
                steeds door één waarheid wordt beschenen; 
                de eerste kus waarmee je mij verstoot?


 

Vandaag is het de sterfdag van de dichter J.C. Bloem, dus een mooi gedicht in zijn stijl leek me wel gepast, al zal de oplettende lezer zien dat het een bout-rimé is met rijmwoorden uit een sonnet van Jean Pierre Rawie.