Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

My Lai. Hij zit nog diep in mijn geheugen
Die foto van dat naakte, schreeuwend kind
Die mij dan met het heden weer verbindt
IS, Irak en heel die grote leugen





Nog steeds willen de mensen maar niet deugen
Daarom zijn er miljoenen op de vlucht
En in Europa weert men zich geducht:
De taal is goed, de opvang wil niet vleugen





Dan zie ik nóg een foto in mijn geest
Een jochie van wellicht een vijftal jaren
Daar op dat strand, daar bij die zachte baren
Waarom, mijn god, is hij daar ooit geweest…?

Na eeuwen heeft de mens nog niets geleerd
Door godsdienst of veel geld nog steeds verteerd

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ontregeld



We schaatsen door de straten en we klunen langs de dijken,
De oudjes blijven binnen en de honden staan te piepen.
Geen uitlaatservice komt nu langs. Terwijl ik zit te typen
Schuift langzaam onze buschauffeur zijn wagen door de wijken.

We horen nieuwe woorden. Er zit lijndans op de draden:
De kabels krijgen vleugels en staan als een gek te swingen,
De kamerlampen knipperen en Gordon stopt met zingen
En dus wordt af en toe de spanning eventjes ontladen.

Gelukkig vult het nieuwsbedrijf ons hoofd met koude franje
Na “code rood” het reddend woord: we houden van oranje.