Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Als ik nerveus de envelop bepotel
Vol twijfel op de kamer van mijn hotel

En mijn zo zuurverdiende geld sneu natel
Bestemd voor mijn verwenster uit Neuchâtel

Vind ik me meer en meer een stomme ezel
En worden spijt en schuldgevoel mijn gezel

Maar dan klinkt aan de deur een woest gejodel
Van Orsch, mijn meesteres, een beunend model

Ze commandeert me hitsig uit mijn zetel
En leidt me naar de bedmat aan mijn bretel

Ik krijg een blinddoek voor, de eerste wrevel,
Voel sporen, zweepje, hoor een smerig bevel…

Nog steeds als ik mijn beurse lijf behandel
Voel ik me een verpletterde frikandel

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

I.M. Heere Heeresma



Citaat: Men moet als dichter wel over een gigantisch talent beschikken wil men niet na zijn - pak weg - twintigste jaar een infantiele, ja volstrekt belachelijke indruk maken.


Krekker… Bovekomme!

Daar gaat die gesse jongen uit Plan Zuid
Ruim vijftig jaar aan schrijverschap geleden
Vanuit de kinderkamer naar het strand gedwaald

In Rosa’s armen zachtjes uitgetreden
Wellicht meteen ter helle neergedaald
Het heeft geen zin hem hemelwaarts te liften

Zes meter teksten, was onlangs bepaald;
Verhalen, films, essays en schuine schriften
En zoveel uren radiogeluid

Hem niet te kennen: pure taalverarming
De mok komt door; lees voort bij de verwarming