Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

OIPWVMYLYR2
 
Nu jij van mij genoeg begint te krijgen
Blijf ik niet over jouw verslaving zwijgen
Die onze liefde pijlsnel ruïneert
 
Met jou valt straks geen land meer te bezeilen
 
Hoe vaak al heb ik vurig geprobeerd
Ons tweetjes weer als paar aaneen te rijgen
Om samen naar de hemel op te stijgen
Maar steeds heb jij mijn handvat genegeerd
 
Er valt met jou geen land meer te bezeilen
 
Verdwenen is de vrouw die mij deed geilen
En vaak verraste met de gekste bedtricks
Want nu je hem hebt, ben je niet te peilen
Ik ga je nieuwe vlam naar buiten keilen
Eruit je valse vriendje ... weg met Netflix!
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De tuinman & de dood



De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.

Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar als ik zevenblad de grond uit ruk
Voel ik de lichte steken als ik buk
de voortgang van verval ook al voorspellen.

Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar...

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel—
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras samen met lavendel.