Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

oudejaarsshow
 
Wat is oudejaarsmiddag nog zónder snelsonnetten?
Dinsdagmiddag 31 december is het weer zover: dan geeft Coenraedt van Meerenburgh uit Vlissingen voor de twaalfde keer een Dichterlijke Oudejaarsshow in boekhandel De Drvkkery in Middelburg. In korte verzen blikt hij terug op het afgelopen jaar. Zoals het er nu naar uitziet bereikt hij tijdens de show de mijlpaal van 1000 snelsonnetten! De voorstelling eindigt met een lied, een ‘Ode aan het snelsonnet’, dat inmiddels is uitgegroeid tot de Radetzky-mars van de oudejaarsshow. Ook dit jaar verzorgt pianist Ferenc Hannewijk de muzikale omlijsting. Grote vraag is: welke kleding draagt Coenraedt dit jaar? Een boerka of een maatpak van 100% stikstof?
 
Dinsdag 31 december 2019 van 14:00 - 15:00
Markt 51, 4331 LK MIDDELBURG
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Schaap Veronica vers

EN? vroeg het schaap Veronica. Hoe vond u de ruïne?
Hoe of de reünie was? antwoordden de dames Groen.
Apart! We stapten als het ware in een tijdmachine
en hupsakee, we waren weer de meisjes Groen van toen.

We hebben heerlijk bijgekletst met al onze vriendinnen
en onze oude handwerkjuf, Sybilla van der Zwam –
maar tegen middernacht kwam er een rare snuiter binnen,
die zei dat hij Henk Suikerbuik was, onze oude vlam!
 
Het was een morsig manspersoon met ongepoetste schoenen;
hij leek geen spat, geen sikkepit op onze knappe Henk.
Dag schatjes! riep hij. Jullie heb ik ooit nog leren zoenen!
En kijk, mijn trui bewijst dat ik nog steeds aan jullie denk.
 
Nou hébben we destijds voor Henk een Noorse trui gebrejen…
We keken nog eens goed en toen herkenden we de wol.
Dus inderdaad, we hebben met die griezel ooit gevrejen!
De prins van onze dromen bleek veranderd in een trol.
 
We zeiden goeienavond en we pakten onze jassen.
Maar Henk, helaas, die moest en zou met ons mee naar de trem.
En laat ie nou in ’t park tegen een conifeer gaan plassen!
We gingen ervandoor, we hadden schoon genoeg van hem.
 
Ze zwegen, want de dominee verscheen met rode rozen,
een knoert van een boeket, zojuist bezorgd door de bloemist.
Verbaasd las hij het kaartje voor (en moest wel even blozen):
Veel liefs van Henk. En sorry dat ik daarzo heb gepist.
 
Dat was dan de ruïne, zei het schaap Veronica.
Toen at ze alle rozen op, met chocoladevla.