destruisvogel
publicdomainvectors.org
 
Het rommelt aan de Europese grens
Nu Putin Oekraïne bombardeert
Al ben ik best wel een empathisch mens
Mij raakt het niet, al vind ik het verkeerd
 
Ik zie die arme mensen in zo’n land
Daar voel ik heus wel medelijden mee
Toch lees ik liever nu niet meer mijn krant
En zet het nieuws snel af op de tv
 
Want zeg nou zelf, wat zou ik kunnen doen
Wat helpt zo’n demonstratie op een plein
Het gas gaat toch maar zo niet op rantsoen
Pas dan zouden wij echt de dupe zijn
 
Ik zit gewoon met vrienden aan de dis
En pak de fles en schenk ons nog wat bij
Ontspan me want het allerbeste is
Nog altijd rustig blijven, volgens mij
 
   poetintsaar
   Fotomontage © I.Boulonois
 
vladkloos
 
zelfwezen3
Pixabay
 
Ik had achteraf bij mijzelf moeten blijven.
Nee, had ik maar liever geen meesters beluisterd
die luchtig en losjes hun coachhandel drijven
 
en ook niet met paarden of bomen gefluisterd
met life coach, of trainer of swami of psych,
of mij met mijn ziel aan een goeroe gekluisterd.
 
Een Hazes, Harari, wel geinig an sich,
Camus, Marx, Voltaire, of Famke Louise,
De Wachter, een Scherder: geklets of gelieg.
 
Maar al dat gezwam van zo'n eminence grise
of influence-puber-gelijkhebberij
is niet relevant voor mijn shitanalayse.
 
Dus beter had ik toch eens oren voor mij;
omdat ik dat naliet, liep ik mij voorbij.
 
toetsenbordkat
Pixabay
 
Soms springt de kater op het toetsenbord
en slaat daar puur hermetisch aan het dichten
liefst in de vorm van cryptische berichten
waar hij het hele beeldscherm vol mee stort
 
Misschien doe ik het arme beest tekort
door hem van onvermogen te betichten
en schetst hij geniale vergezichten
van hoe het schrijven in de toekomst wordt
 
Helaas voor hem is mijn geduld snel op
en dwing ik hem een nieuwe plek te zoeken
omdat er iemand op een antwoord wacht
 
De ingehouden woede op zijn kop
rechtvaardigt het vermoeden van wat vloeken:
genadeloos en onwaarneembaar zacht
 
Wandelaar
Pixabay
 
Ik ga maar niet meer naar dat worstelpand,
waar ik reeds velen naar het leven stond.
Het zwembad wil me niet meer hebben, want
ik raak vaak medezwemmers en de rand.
Niet hygiënisch, steeds zo’n spartelwond!
Ik vrees dus dat het iets gezapigs wordt,
iets solitairs ook, met mijn korte lont.
Nu slenter ik wat in mijn eentje rond,
heel eufemistisch heet dit ‘wandelsport’.
 
Kapelstraat
Wikiedia.Commons
 
Ik stem dit keer niet op de Democraten
Want ook al ben ik lid van die partij
De fractie droeg er vorig jaar aan bij
Dat fietsers de Kapelstraat gaan verlaten
 
Men is gezwicht voor horecabelangen
Had weinig oog voor fietsbereikbaarheid
De stad is een vitale schakel kwijt
De coalitiedwang bleef bij mij hangen
 
Dus ging ik nu de Stemwijzer proberen
Met wel een uitslag die er niet om loog:
Bij Christenunie scoor ik net zo hoog
En die verkoos de fietsers niet te weren
 
Gaat één zo'n stommiteit mijn stem bepalen?
Ja, zo wens ik mijn kiezersgram te halen
 
 
In Apeldoorn was de Kapelstraat de enige fietsverbinding die het zeer langgerekte centrum-voetgangersgebied kruiste. Dat verliep jaren zonder problemen tot horecaondernemers in die smalle straat terrassen gingen exploiteren.
 
Rushmore
Pixabay
 
We lopen door de poort, langs de banieren
en zien hun koppen, uit de rots bevrijd.
Ze turen peinzend in de eeuwigheid
en rond hun hoofden zweven vale gieren.
 
Zeshonderdduizend motorrijders vieren
een Harley-reünie rond deze tijd
en lopen met of zonder motormeid
hier op Mount Rushmore stoer te passagieren.
 
Verlate hippies met nog wilde haren,
die kreten als WORK SUCKS op T-shirts dragen,
terwijl ze naar hun presidenten staren.
 
De dag erna zien we ze terug als heren
op weg naar huis, bike in een aanhangwagen,
tattoos verborgen onder nette kleren.
 
Deze dag herdenken we Patty Scholten 25 januari 1946 - 15 maart 2019
Uit: Bizonvoeten – reisgedichten – Uitg. Atlas 2004
 
verloren
 
 
Er is een plaats gemaakt van bordkarton,
er is een deur die niet meer opengaat,
er staat een muur omheen van goudbrokaat,
er hangt een klok waar ooit de tijd begon.
 
Daar lag mijn hart te kloppen in een steeg,
daar kende ik de naam op elke zerk,
daar kuste ik een meisje bij de kerk,
daar leerde ik van klappen die ik kreeg.
 
Ik was er laatst weer, voor het eerst in jaren.
De muur was weg, de deur had zich verhangen,
het meisje was verliefd, verloofd, verlangen,
de klok had scheuren waar de wijzers waren.

 

mugolifant
 
De alfabeet
 
Soms speet het de dieren dat ze de kunst van het lezen niet machtig waren. Ze hadden het gevoel dat ze van veel informatie verstoken bleven en dat daardoor hun ontwikkeling ernstig geremd werd. Als ze de tekst van een bord of plakkaat wilden weten, moesten ze altijd de uil raadplegen, die als enige het alfabet beheerste. De wijze vogel had het er druk mee. Elke dag was hij op pad om nieuwsgierige dieren te woord te staan. 
‘Wat staat hier?’ vroeg de vos.
‘Verboden toegang,’ antwoordde de uil. ‘Artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht. Dat betekent dat iedereen die kan lezen, dit bord niet mag passeren.’
‘Goed om te weten,’ glunderde de vos.
 
Een eindje verderop schoot een zwijn de uil aan.
Wat valt hier te lezen?’ vroeg hij. ‘Is dit belangrijk voor mij?’
‘Jazeker,’ zei de uil. ‘Hier staat ‘Tijdelijk gesloten voor het publiek.’ Je biezen pakken, dat is wat ik je aan moet raden. In dit stuk van het bos kun je binnenkort iemand tegenkomen die dol is op knallen.’
 
Serene stilte in het Kroondomein,
hier zal men recreatie niet promoten:
Het Loo wordt ieder najaar afgesloten,
dan is het koninklijk privéterrein.
 
Dan blijven wij op afstand met z’n allen,
je moet de rust natuurlijk niet verknallen. 
 
 
Taalhumorist en Nederlands kampioen plezierdichten Wim Meyles combineert in zijn 27e boek fabels en light verse. Verpakt in vijftig dierenverhalen sche(r)tst hij herkenbare menselijke trekjes en biedt hij een speelse kijk op de meest uiteenlopende actuele zaken, zoals woningnood, milieu, overgewicht, Groninger malaise, koning Willem, wietplantages, ufo’s, influencers, nepnieuws, farmaceuten, tatoeages, loterijen, reclamepraat, songfestival, privatisering en de pandemie. Elke fabel sluit hij af in dichtvorm, met een filosofische of satirische bespiegeling, of een grappige wending. Lees ‘De mug en de olifant’, en ontdek of u zichzelf herkent in de uil, de vos, het schaap, de mol, de gans, de zwaan, de kikker, of een van de vele andere dieren
 
Rechtstreeks bij Wim bestellen? Stuur een mailtje met adresgegevens naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . De prijs bedraagt € 14,95. De verzendkosten van € 4 komen daar nog bij. 
Ook verkrijgbaar via de uitgever www.elikser.nl en de (internet)boekhandels.
 
putinforever
WikiMediaCommons
 
Wie remt hem af, die rare Poetin?
Houdt Oekraïne er de moed in?
Geweld, hij ziet er echt geen been in
Hij is zo fanatiek als Lenin
 
Wie fluit hem terug, die nare Poetin?
Dat landjepik, hij wordt er goed in
Hij zet zijn hele arsenaal in
Ontpopt zich als een nieuwe Stalin
 
gepensioneerd
pxhere.com

Gepensioneerd, ik trek de broekriem aan
Ik smeer wat minder boter op mijn brood
Een speklapje in plaats van entrecote
Ook laat ik de cognac wat vaker staan

Misschien ben ik toch rijker dan je denkt:
Ik heb zojuist mijn auto volgetankt
 
liefdeenwetenschap
freesvg.org
 
 
Mijn eerste vrouw was dol op oude helden,
ze was historisch onverzadigbaar.
Ik viel, zoals ze kwistig rond vertelde,
in ’t niet bij Willem de Veroveraar.
 
De tweede kende iedere verbinding,
het lab bracht haar tot pure euforie.
Thuis had ik een wat andere bevinding
en hoopte ik vergeefs op meer chemie.
 
De vrije markt was leidend voor de derde,
zo was ze economisch onderricht.
Te vaak bracht ik de liefdesdaad te berde,
hier misten vraag en aanbod evenwicht.
 
De vierde bleef maar over sterren praten,
op verre stelsels richtte zij haar blik.
Ze concentreerde zich op zwarte gaten,
behalve dat in huis, met daarin ik.
 
De vijfde echtgenote die ik trouwde
was een expert in seksuologie.
Ze was ervoor geslaagd, summa cum laude,
maar dat betrof alleen de theorie.
 
Diversiteit? Het is in ons belang:
vooruitgang wordt bevorderd door verschillen,
al is het in de liefde wel eens wrang:
een passie wordt niet altijd een idylle.
 
spring
Pexels
 
Het riekt naar lente in het land
Daar in de boom bij ons plantsoen
Schemert het allerprilste groen
Ik ben al wat verbrand
 
Het hoort toch dat ik nu geniet
Die hemelsblauwe schone lucht
De meeuwen in hun felle vlucht
Het is beperkt krediet
 
Een flinterdunne laag geluk
Die in een flits aan flarden scheurt
Van huis en haard en lief gesleurd
Je hele wereld stuk
 
Bij alles wat je kent vandaan
En op een vreemd en kil perron
Met wat er in je armen kon
Want zo snel kan het gaan
 

EelcovdWaals

Weer is het lot mij welgezind vandaag:
Ik denk aan jou, en prompt kom ik je tegen.
Je stopt naast mij. Ik groet verrast, verlegen
En kus je slanke hand - een open vraag.
 
Je staat zo mooi en tastbaar in de regen;
Ompareld legt je oog een hinderlaag.
Voor ik het weet, sluit zich het net gestaag
En heb je mij, als ooit, weer klein gekregen.
 
Plots springt het licht op groen. Nog één seconde
Houd jij me in je ban - dan vier je ‘t koord
En lacht de strikken weg die mij omwonden.
 
Jij bent al opgestapt en weggereden.
Nog éénmaal kijk je om, en met een woord
Verdwijn je in de toekomst van ‘t verleden.
 
 
Uit Eelco van der Waals: 'SONNETTEN - Het water rimpelt over duizend dingen'
De bundel is recent verschenen bij Brave New Books (klik hier) en daar - maar ook via bol.com en bij de boekhandel - verkrijgbaar voor € 12.50 
 
staatvanbeleg
 
Ik kondig de kaas af en ook chocopasta.
Ik vaardig de ham uit en melkhagelslag.
Van leverpastei maak ik heden gewag.
Tot slot proclameer ik de jam en nu basta!
 
Hoewel de verklaring waarschijnlijk op pech duidt,
roep ik met dit statement de staat van beleg uit.

 

haar
Pixabay
 
Ons dochtertje heeft prachtig haar maar ‘t is wel iets teveel
De haren op haar armen voelen vaker als fluweel
En zwarte haren op haar benen, waren ze maar wit
Ze heeft zelfs haren op haar meer dan schitterend gebit
 
Er steken haren uit haar neus en haren uit haar oor
De haren op haar rug nou ja, dat kan er net mee door
Zij is een curiositeit en dat is zonneklaar
Maar ons kan het niet schelen want wij houden veel van haar
 
Rijmverklaring
Pixabay
 
Wat heeft het nou in vredesnaam voor zin
De dingen altijd vormelijk te zeggen
En aan de laatste regel op te leggen
Dat deze rijmt op ’t eind van het begin?
 
Ik reageer maar niet op wat men vroeg
De wereld is al ongerijmd genoeg
 
geweld
pxhere.com
 
De plannen van mijn buurman vind ik troebel,
hij wil verdorie ramen op het westen,
dat kan de goede sfeer alleen verpesten,
nee, ik vertrouw die kerel voor geen roebel.
 
Ik zorg dat hij zich niet meer kan vertonen,
dan kan voortaan een vriend van mij er wonen.
 
lethargie
Pixabay
 
ontwaak je ooit nog uit je lethargie
of blijf je eeuwig liever lui dan moe
accoord, je ziet wat wit dat geef ik toe
maar koorts is echt niet wat ik aan je zie

toch zal ik om een mooie kist gaan bellen
al was het maar om jou gerust te stellen
 
Oekraïne
Pixabay
 
De wereld die ik zie is die van mij
Mijn kennis, mijn gevoelens, mijn gedachten
Mijn liefste mensen die me thuis verwachten
En alles wat m’n moeder zei
(En me is bijgebleven) 
De huizen waar ik heb gewoond
De vriendschap die me werd getoond
De liefde die ik heb bedreven 
En wat me in mijn leven is geschreven
Van mij alleen
Maar het bevreemdende besef erbij 
Dat dit principe geldt voor iedereen
 
Met elke dode die het strijdperk vraagt 
Gaat zoveel meer teloor nog
Er wordt een hele wereld weggevaagd
 
Elke oorlog is een wereldoorlog
 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Wetenschap





Taalkunde nutteloos?
Stoffige kamerleer?
Nou, semantiek gaat
Beslist buitengaats

Zo onderzocht laatst een
Rottumerogenaar
Polysemie in het
Rottumerplaats!