Beelden en geestgedruis
Lot van de ouderdom
Menig bejaarde is
Spokend dement
 
Niets van dat al bij de
Achtregelmatige :
Dankzij zijn verzen een
Vormvaste vent



Wanneer mijn ex de wereld zou vertellen
dat ik in slaap val bij een opera
dan lijd ik zwaar imagoschade - ja,
ik zou meteen mijn advocaten bellen!

Doch Sylvie tilt er stukken zwaarder aan
als ex zegt, dat zij snel van bil zou gaan.

 

N.a.v. dit artikel.



Ze zaten aan een tafeltje met brood
druk doende hun kadetjes te besmeren,
het botermesje stevig in een poot.
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren.

Druk doende hun kadetjes te besmeren.
Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren,
hun bruine koppen glommen van genot.

Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder,
hun bruine koppen glommen van genot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.

Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder.
Het botermesje stevig in een poot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.
Ze zaten aan een tafeltje met brood.
(Of was ik soms zo zat als een dragonder?)


'Waarom rookt deze vrouw een feestsigaar?'
'De Contrabas bestaat alweer acht jaar'
 


Het is iets uit mijn armelijk verleden
Mijn woning moest een verfje tot mijn spijt
Maar ‘t was nu eenmaal nodig in die tijd
Dat ik mijn eigen tijd daaraan besteedde

Ik moest een steiger voor mijn bezigheden
Een neef verklaarde zich tot hulp bereid
Maar door de drank en duisternis misleid
Verviel zijn hulp al gauw in’t ongerede

Hij zei dat we daar sterk en stevig stonden
Had hij die stelling dan niet zelf gebouwd?
Maar ja, in slechts een deel van een seconde
Begaf de stelling het en ging het fout

En zo gaat menig schilderwerk te gronde
Wanneer je op een dronken neef vertrouwt!

Dit is een bout-rimé op een gedicht van Jean Pierre Rawie dat je op het forum vindt onder
'Schilderwerk'
 


Wouke van Scherrenburg
Emily Dickinson
Rita Verdonk en
Calamity Jane
 
hebben behalve een
dactylometrische
naam en hun kunne
totaal niets gemeen


Allemaal happy hier
Keigoed vakantiepark
Even verlost van de
Kleurloze straat

Alles is veel hoor voor
Supertevredenen
Domweg gelukkig 
In iedere staat
[youtube]zUpTJg2EBpw[/youtube]

‘En wat maakt ú meneer?’
‘Ollekebollekes’
‘Dan krijgt u géén
Ondersteuning van ons
 
Want dat staat niét op de
Zwareberoepenlijst
Doe dan wat anders
En laadt sixteen tons'

 
't Fokschaap schreef laatst op Terschelling:
Ik ben de paria der spelling
Het voltooid deelwoord, weet u wel
Wordt dankzij mij correct gespel(?) 
Dus waarom zet men telkens weer
Mij honend als 't Kofschip neer?

En nog maar eens een herinnering aan het Kees Stip Festival. Bijzonderheden vind je  hier.


Ziet u die krater daar?
Rechts, met dat bord erbij.
Vroeger een stadje,
vol pracht en vol praal.

Alles verwoest door een
meteorietinslag.
Zonde, beslist.!
Maar een prachtig verhaal.




Mattheus

Mattheus buffelt aan zijn lessenaar

met ganzenveer zet hij minuskels neer

gehuld in rijk geplooide, witte pij

pent hij onafgebroken voor de Heer

 

zijn haardos krult van vreugde, hij is vrij !

nooit twijfelt hij aan deze blije leer

Mattheus buffelt aan zijn lessenaar

met ganzenveer zet hij minuskels neer

 

van tollenaar tot godsdienstijveraar:

een toonbeeld is hij van de ommekeer

zijn uitverkoren, brave bilpartij

zit op een knalrood kussen, God ter eer

Mattheus buffelt aan zijn  lessenaar

Met ganzenveer zet hij minuskels neer –



Hij leest wat woorden, maar hij kan niet schrijven.
Naar school gaat hij al lange tijd niet meer.
Hij knielt gedienstig voor zijn klanten neer
om toch een beetje op de been te blijven.

Hij droomt van ooit te kunnen functioneren
en adaptief te lezen in een adequaat
didactisch pedagogisch werkklimaat 
dat stimuleert tot optimaal presteren.

Hij droomt van slimme leerlingvolgsystemen.
Van ouders die, na bijna heel de week
hard werken voor een hoge hypotheek,
ook af en toe voor hem tijd willen nemen.

Hij droomt van eindeloze Cito-toetsen,
staart in de helderblauwe tropenlucht.
Dan zakt zijn blik weer. Na een zachte zucht
gaat hij maar verder met het schoenenpoetsen.


Het meisje is een jaar of zes 
en speelt heel leuk viool.
Ze gaat nu al een poos op les,
beheerst knap de triool.

Haar vader groots van ijdelheid, 
daarbij gefortuneerd,
ziet wond’ren in de kleine meid.
Zij wordt geadoreerd.

Dus geeft hij haar op heur verjaar
een prachtig instrument.
Een eeuwen oude Stradivaar.
Hij kijkt niet op een cent.

Zijn dochter blijkt niet bijster blij
met dat wat pa haar gaf: 
~Zo’n tweedehands is niets voor mij,
kon er geen nieuwe af?~


Wat zo veelbelovend begon
Was steeds veelbelovend gebleven
Al was je ten diepste gedreven
En deed je soms meer dan je kon

Niets nieuws was er onder de zon
Het stond in de sterren geschreven
Wat zo veelbelovend begon
Was steeds veelbelovend gebleven

Het deed er niet toe of je won
Of ergens hebt op moeten geven
Zoals alles kwam in het leven
Zo ging alles, zonder pardon
Wat zo veelbelovend begon


Een cactus die als kamerlid
Voor Links- Groen in de kamer zit
Beijvert zich in zijn partij
Voor veel meer cactussen erbij
En voor het kamerzetelkussen
Wenst hij meer kamerlidcactussen.

(We herinneren nog maar even aan het Kees Stip Festival op zijn honderdste geboortedag: hier meer.)


Matige majesteit
Hoge belastingdruk
Eiste geleidelijk
Meer en meer geld

Met zijn lafhartige
Inquisiteurskliekje
Kon-ie de pot op
Zo werd hem gemeld


in het café staat achterin
een knappe blonde vrouw
beproeft haar geluk
met gooien van munten in de kast
laat haar koffie staan

ze vloekt en roept
al tweehonderd in de min
maar ze is niet gek
nog één keer vijftig 
en ze stopt

eens moet hij toch vallen
dus nu alleen nog honderd
dan kan ze weg met winst
of speelt toch minstens kiet
op die kolerekast

zo verdwijnt in een halve ochtend
in de gleuf van Random Runner
wat ze die nacht met de hare
heeft verdiend

de baas is een toffe vent
scheldt haar de koffie kwijt
en leent vijf euro
voor de tram


Boeiend, die coschappen!
Casuïstiek en zo...
Heden begeven wij ons
Naar zaal 10
 
Daar is een zeldzame
Supervulkanische
Negentienogige
Steenpuist te zien
 


Flitsende flatussen!
Hitsig door gasvorming!
Wat toch een scheet 
bij zo iemand vermag!

Maar wat een vreselijk
eproctofielenleed
treft deze man
op een windstille dag

Een Britse psycholoog heeft voor het eerst een uitgebreide studie gedaan naar een
persoon met eproctofile, oftewel windjesfetisjisme. Zo iemand voelt zich seksueel
aangetrokken door mensen die scheten laten.
 
[youtube]tixKopGjn5s[/youtube]


Waar blijft de tijd meneer?
Waar is de Schetenclub?
Al wat mij rest
Is die oude elpee
 
Ja, er bestond toen nog
Eproctofielporno
Jammer, we hebben
De wind niet meer mee




Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ollekebolleke

Nou, u begrijpt het wel:
Zwitserse Alpenwei
Dito behuizing, een
Eeuw of zo oud:

Hier suggereren de
Lightversehistorici
Polzers geboortehuis
(Aardig, maar fout)