Mijn vader verloor 's winters zijn verstand.
Als 't ijs op het kanaal was te vertrouwen
Bond hij meteen mijn schoenen met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant.
Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde wat rond door niemandsland,
Een trage beer met ingepakte klauwen.
Als vroeg mislukte koudefront soldaat
Besloot ik toen voorgoed te deserteren,
Zo'n ijsvloer is een bodem van verraad.
Hoewel ook warme grond me tegen staat
Sinds ik ontdekte dat men trage beren
Leert dansen op een gloeiend hete plaat.
Soms valt het mee, nietwaar?
Neem nou Franz Reichelt eens:
Eindigde weliswaar
Horizontaal
Maar onderweg deed zijn
Parachutistenpak
Heel snel zijn werk
En ook mooi verticaal
Vandaag is de honderdste sterfdag van Franz Reichelt die op 4 februari 1912 van de Eiffeltoren sprong om zijn uitvinding van de parachutejas proefondervindelijk te onderwerpen aan de falsificatie-eis van Popper
Op youtube vind je een filmopname van deze belangwekkende onderneming, waarmee hij in zijn laatste ogenblikken onsterfelijk werd.
Ooit was ik een eenvoudige straathoek
Eén van de vier
Eén van de duizenden
Ontmoetingsplaats van ijle lucht en vluchtige groeten
Met voeten getreden door gehaaste voorbijgangers
Een stoeprand en wat tegels met los zand aan elkaar liggend
Dekmantel voor water, gas en licht
Scheidsvlak tussen boven- en onderwereld
Maar nu ben ik PD
De bron van kruit en DNA
Met strenge krijtstrepen die verhalen van moord en doodslag
Een strakgespannen lint bakent mijn grens af
Mijn afgunstige broers torsen mijn bewonderaars
Wie mij vroeger schielijk betrad, stopt nu op eerbiedige afstand
Wereldwijd verschijnt mijn beeld op tv
Ieder anker is op mij gezakt
Lenzen speuren naar mijn geheimen
Microfoons smeken om mijn waarheid
Maar ik zwijg
Laat niets los
In het belang van het onderzoek
De uitslag van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd is bekend en het zal niet verbazen dat in de top100 bekende Vrijeversmedewerkers als Niels Blomberg, Inge Boulonois, Peter Knipmeijer en Arjan keene aangetroffen worden. Hier de bijdrage van Arjan:
Business as zoosual
Ik hoef niet eens meer naar de dierentuin om allerhande beesten te bezoeken. Wanneer ik door de wandelgangen struin verschijnen ze vanzelf uit alle hoeken.
De parelzwijnen, luiaards, trage slakken, de struisvogels met koppen in het zand, de haantjes die zich nimmer laten pakken. Hyena's sluipen kwijlend door het pand.
En kijk, de zilverrug in het vizier! Hij trommelt grijnzend voor de troepen uit en roept de apen op voor groepsvertier, vast iets met neuzen, richting, nieuw geluid.
Ach, was ik in die jungle ook een krijger, en niet alleen maar een papieren tijger.
Ze modelleert haar eigen silhouet om alles wat te ruim zit te maskeren en draagt daarom een vleeskleurig korset.
De veters rijgt ze strak en nauwgezet als ze zich insnoert om te corrigeren. Ze modelleert haar eigen silhouet.
Denkbeeldig doet ze soms nog aan ballet al past ze voor geen meter in die kleren en draagt daarom een vleeskleurig korset.
Haar eetlust wordt gevreesd aan elk buffet. Men zegt wanneer ze komt om te dineren: ze modelleert haar eigen silhouet.
Zo leeft ze in een pantser vastgezet en blijft daarbinnen hevig expanderen. Ze modelleert haar eigen silhouet en draagt daarom een vleeskleurig korset.
Hij was verliefd tot over beide oren Hij sprak haar aan, volledig van de kaart: 'Zo'n mooie vrouw is eerder niet geboren Geen vrouw die jou in schoonheid evenaart’
Als dank kreeg hij een glimlach en een kus Waarna zij sprak:’ Ik heb een tweelingzus’.
Laat hier een afdruk van je woorden staan. Al moet je schrijven in het brandend zand, Dicht, zing! Laat vlammen uit de regels slaan.
De twijfelaar die immer door zal gaan En kattebellen krabbelt aan de rand, Laat hier een afdruk van je woorden staan.
De wijze die zijn letters telt als graan En metaforen aan de hemel spant, Dicht, zing! Laat vlammen uit de regels slaan.
De hofnar met zijn lach en met zijn traan, Die altijd worstelt met zijn spiegelkant, Laat hier een afdruk van je woorden staan.
De zoeker in het oog van de orkaan, Met naalden door zijn uitgestoken hand, Dicht, zing! Laat vlammen uit de regels slaan.
En als het vuur in sintels uit zal gaan, Vloek, schreeuw, verhef je stem met moord en brand. Laat hier een afdruk van je woorden staan. Dicht, zing! Laat vlammen uit de regels slaan.
Jolanda fietst van school naar huis Reinier is druk een muurtje aan het witten Margo staat achter het fornuis Natascha stofzuigt de fauteuils Martijn zit op kantoor vooral te zitten
Ricardo rijdt zijn dagelijkse ritten Maud haalt haar dagboek uit de kluis Sebas vergadert stevig met de Britten Ramon saneert de hele dag gebitten Martine neemt een Aspro Bruis
Antoine de kwieke tuinman harkt Sylvana fitnesst zich weer slank Moniek loopt naar de supermarkt Maar Mohammed ligt op de bank
