Te sterven ergens aan een spoorweglijn
en niet door zoiets slooms als touw of pillen.
Maar wat ik nog het allerliefst zou willen
is om het leven komen in een trein.
Dan droom ik van een eind vol dramatiek:
ontsporen met de Intercity Driek.
(Dit gedicht verschijnt van de week ook in de reeks Drentse sonnettettes op www.huusvandetaol.nl)
Driekvariant
- Gegevens
- Geschreven door Gezienus Omvlee
Uit het archief
Niet te geloven
Flickr.com
Niet te geloven,
alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
grootse dronkenschap,
stervende bloemen,
de zilverwitheid van een berkenstam,
daar ben ik werkelijk hard in.
Maar een derderangshotel in september,
waar alles zoop en naaide,
in vochtige bedjes, nee.
het verdorren van bonen,
grootse dronkenschap,
stervende bloemen,
de zilverwitheid van een berkenstam,
daar ben ik werkelijk hard in.
Maar een derderangshotel in september,
waar alles zoop en naaide,
in vochtige bedjes, nee.
Met een knipoog naar ‘Niet te geloven’ van Remco Campert en uiteraard ‘Jonge sla’ van Rutger Kopland.