Het vrije vers

Ik zit voor het raam met een schrift op mijn schoot
en wacht op het strafs dat zich vast zal voltrekken:
een dief op de vlucht of een meisje in nood,
maar niks, nada, noppes, geen bal te ontdekken.

Wat jammer dat nét nu vandaag niets gebeurt.
Ik had er zo’n zin in, wat zat ik te smachten
naar iets dat mij meesleurt, mijn dag weer wat kleurt,
maar niets van dat alles, een vruchteloos wachten.

Ach was er een fik of een roof of een moord,
desnoods iets van heibel, wat vechtende honden,
maar niets van dat alles, hoe saai is dit oord.
Nou ja, op de hoek werd een zakmes gevonden.

Het lag in het gras en was oud en vergaan.
Er zat ook geen bloed aan, alleen maar wat haren.
Dus ach u begrijpt wel: er was niet veel aan.
Ik moet u dit nieuwsfeit wellicht maar besparen.

Al lijkt het dan luttel, toch is het wel iets.
Een dichter wil liefst iets opmerkelijks delen,
maar soms is er weinig, soms is er haast niets.
Toch hoop ik U lezer niet bar te vervelen.

Ik meld me zodra ik iets aardigs aanschouw.
Dat gaat mij best lukken, uw wijk is vergeven
van misdaad en ontucht, van opgefokt grauw.
Er valt hier gemeenlijk veel fraais te beleven.


Uw wakkere wijkreporter