des zomers zit ik graag in mijn prieel
waar ik soms zoete zomerdeuntjes kweel

de ochtendstond is daarvoor zeer geschikt
gekleed in mijn peignoir schraap ik mijn keel

mijn morgenlied mengt zich met vogelzang
hun trillers zijn het waardoorheen ik speel

met langgerekte klanken vult mijn stem
zonder zich in te spannen ons perceel

dat iemand mij een dezer dagen hoort
en dan ‘ontdekt’ lijkt me volstrekt reëel

kort na de lunch breekt er het uurtje aan
dat ik moet rusten en mij erg verveel

om drie uur maak ik snel een aquarel
mijn favoriete kleur is donkergeel

hoewel ik meer van een martini hou
bedoel ik dus die tint van sherry pale

een mens moet over drank niet moeilijk doen
zelf ben ik over niets erg principieel

dat komt goed uit nu ik een minnaar heb
die vlakbij woont net achter Scherpenzeel

zodat hij me bezoekt zo vaak hij kan
voor lachjes en gekreun in het struweel

wanneer zijn stem dan heesgefluisterd is
en ik met hem een mooie Rothschild deel

blijkt pas hoe puik mijn oefeningen zijn
als ik zijn oor met Hannelliedjes streel

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Een film die in de stilte draait



Het is als het verslapen van de geest,
stel ik mij voor. Een ondertiteld dromen
van wat er was en wat wellicht zou komen,
een carnaval van beelden. Als een feest.

En wat voor één! Een optocht van fantomen
waarin je eindeloos de lippen leest
van iedereen die hier ooit is geweest,
waarvan nooit meer een teken is vernomen.

Maar dit is een parade zonder woorden
en nergens klinkt muziek of hoorngeschal.
Men danst met knekels op een dodenbal.

Je schreeuwt vergeefs, verstomd, je eigen naam.
Er is geen god of liefde die het hoorde.
Intens geleefd. En dan de poppenkraam.