Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Een kaler aarde, boom- en waterloos, bestaat er niet.
Gelijk de leegte die in nevels voor mijn ogen hangt
en mijn verharde hart beroert dat mateloos verlangt
naar wilde weidebloemen, het bepluimde oeverriet.

Dat keienpaadje naar de witte woning aan het spoor
-waar wilde wingerd zich had vastgebeten rond de eik-
is weggevaagd. Er komt een multiculti woonerfwijk
te bouwen op het liefste dat ik uit het oog verloor.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Jean Nelissen (1936-2010)

Nelissen sluimert nog
In de sigarenrook
Maar in de bergen
Daar eindigt het spoor

Slechts Bahamontes het
Adelaarsmoederskind
At snel een ijsje
Toen reed hij weer door

(overgenomen van De Contrabas)