Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Oei, oma’s tere lijfje is gebroken
En zal als een geknakte bloem vergaan
Oei, oma’s tere lijfje is gebroken
Ze was gevallen toen ze pap ging koken
En ach, het was gelijk met haar gedaan
Die oude botjes laten zich wel kroken
Ik heb zojuist de dokter aangesproken
Geen dienst, zei hij en liep door, langs de paên
Ik kon de kinkel wel naar binnen slaan
Maar ik heb haar gelukkig niet gewroken
Een auto trof die arrogante haan
De hoogmoed was niet tijdig weggedoken
En zal als een geknakte bloem vergaan



(Bout rimé op “Uchtend” van Niels Blomberg)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Twijfel

Reunie
Flickr.com
 
De datum ligt nog in ’t verschiet
Zo ziet hij op de nieuwe tweet
Hij kán, tot zijn verdriet
 
Dan zitten ze na veertig jaar
Weer met z’n allen bij elkaar
De slome en de knuffelaar
De held, de zielenpiet
 
Ze zullen oud geworden zijn
Hun levensloop wellicht vol pijn
Geen zin meer in de oude gein
Men zingt zijn eigen lied
 
En hemel, straks verschijnt ook zij
Niet slank meer, vet van bil en dij
Hij krijgt nu al, geheel onvrij
Een knikker als een biet
 
Wat moet hij met ze welbeschouwd
Das war einmal, nu zijn ze oud
De grapjes echt wel uitgekauwd
Maar ach, misschien, Margriet
 
Wordt het de hemel of de hel
Zo samen met het hele stel
De hamvraag is gaat hij nou wel
Of toch maar reüniet.