Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Het was bij hem niet nodig om te gissen
Naar wat hij had bedoeld met een gedicht,
Je vroeg je ook niet af wat hij wellicht
Verstopt had achter woordbetekenissen.

Een metrum, rijm, voor velen hindernissen,
Zag hij juist als een doel, een soort van plicht.
Met vaste vorm hield hij zijn verzen licht
En wist zo onze blik vaak te verfrissen.

De dood, waar iedereen een keer voor zwicht,
Die over onze levens kan beslissen,
Heeft plotseling zijn blik op hem gericht.

Helaas, we zullen hem nu moeten missen
En ook die strik en zijn bebaard gezicht
Maar niet de poëzie van Driek van Wissen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ontregeld



We schaatsen door de straten en we klunen langs de dijken,
De oudjes blijven binnen en de honden staan te piepen.
Geen uitlaatservice komt nu langs. Terwijl ik zit te typen
Schuift langzaam onze buschauffeur zijn wagen door de wijken.

We horen nieuwe woorden. Er zit lijndans op de draden:
De kabels krijgen vleugels en staan als een gek te swingen,
De kamerlampen knipperen en Gordon stopt met zingen
En dus wordt af en toe de spanning eventjes ontladen.

Gelukkig vult het nieuwsbedrijf ons hoofd met koude franje
Na “code rood” het reddend woord: we houden van oranje.