Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

De eerste helft: een nogal bleek gezicht.
Het spel dat kan geen kijker nog bekoren.
De tegenstander weet al snel te scoren,
Het defensieve gat wordt niet gedicht.

De Nederlandse ploeg lijkt veel te licht.
De fans die laten zich nog amper horen.
Er is geen druk. Er is geen drang naar voren.
Geen enkel schot wordt op het doel gericht.

Maar na de rust begint de leeuw te brullen
En raken de kanaries uit hun doen
Door prachtig spel en goals om van te smullen.

Door dit gezicht gelooft het legioen
Dat Nederland zijn droomwens kan vervullen:
Oranje wordt de wereldkampioen!

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De Schrikkelspork

Kijk, daar komt de Schrikkelspork.
(Achterneefje van de Uffel,
weggemoffeld bastaardbroertje
van de welbekende Knork.)
 
Veertienhonderdzestig dagen
hoefde je hem niks te vragen,
veertienhonderdzestig nachten
sliep hij diep, zonder gedachten.
 
Doch welingelichte kringen
melden dat de Haas gaat springen,
dus ontwaakt de Schrikkelspork
met een kriegelige snork.
 
(Liever was hij blijven knorren,
want hij sukkelt zo met jicht
en het jeukt weer schrikkelbarend
in zijn ene tijdsgewricht.)
 
Oei, hij hinkelt en hij hompelt
op zijn manke achterbeen;
kijk toch hoe hij aldoor struikelt
over zijn reserveteen...
 
Snapt hij wat er aan de hand is?
Is hij nog op tijd erbij?
Horen we de Haas al hijgen?
Strakke eindspurt – Ja! Buut vrij!
 
Joechei! jubelt de Uffel,
geëchood door de Knork.
Die hebben we weer binnen
door ónze Schrikkelspork!
 
Maar hijzelf duikt in zijn duffel,
toffelt zwijgend naar zijn hol.
Eer de Maartse Haas geland is
koffert hij zijn knikkebol.