Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

De grootste van mijn kleine ergernissen:
Dat schaamteloze bellen in de trein
En ongewild getuige moeten zijn
Van hoe men een verhaal zit op te dissen.

Op luide toon doet men bekentenissen
Of maakt mij deelgenoot van zielenpijn.
Men vraagt wat aan die ander aan de lijn
Maar wat die antwoordt daar moet ik naar gissen.

Ik laat mij in de trein door bellers kwellen
Maar op een dag verlies ik mijn verstand
En storm ik af op hem die zit te bellen.

Ik ruk dan zijn mobieltje uit zijn hand
En wat ik verder doe komt in de krant;
De beller kan het zelf niet navertellen.
 

 

Uit de nieuwe bundel Het leven gaat van A tot Z.  

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dorsimbra

Geen mens is ooit aan lelijkheid gestorven,
Geen mens die aan zijn rimpels overleed
Geen mens heeft ooit onsterflijkheid verworven,
Met Botox of hoe al die rommel heet

En die kale kop
Daar ga je ook niet aan dood
Dus die belachelijke pruik
Kun je beter weggooien

Geen vrouw stierf als haar borsten gingen hangen,
Dus waarom maak je daar zo’n drukte van
En kraaienpootjes doen er ook niet toe
Geen mens is ooit aan lelijkheid gestorven,