De poëzie van peuken op een bord
Van korsten brood, verschimmeld in een hoek
Van stapels oud papier, haast ingestort
Dat is wat ik in dit gedicht niet zoek
Het beeld van noodweer, kletterend maar kort
Van een nog uren klamme spijkerbroek
Van schoenen waar het nooit meer droog in wordt
Dat is wat ik niet schilder op mijn doek
Maar lammetjes, geboren in april
Een rode roos zojuist in volle bloei
De blauwe lucht, een spelend kind, een lied
Dat is toch ook weer de bedoeling niet
U ziet: ik raak behoorlijk in de knoei
Nu ik wel dicht, maar niet veel zeggen wil
Uit het archief
Een jaar geleden al weer
Als welkom voor de vluchtelingen en ter overpeinzing vandaag aandacht voor het Syrische light verse.
De Syrische dichter Aboe l-Alaa al Ma'arri verwierf faam in de elfde eeuw met zijn streng-metrische gedichten, vol woordspelingen, waarin hij het zichzelf extra moeilijk maakte met dubbelrijm. Hij gaf zijn hoofdwerk dan ook hierom de titel, die het motto van alle plezierdichters is: Uit vrije dwang.
Geen wonder dat moslimextremisten in 2008 zijn standbeeld in zijn geboorteplaats Ma'arri opbliezen.
Koran of Evangelie of Thora:
Die leugenhandel leer je van je pa
Het gaat maar door; waar blijft de generatie
Die ópstaat, fier de waarheid achterna?
De joden, moslims, christenen, zij dwalen
Twee mensensoorten laten zich bepalen
De denkers, die niet malen om geloof
En diepgelovigen, die énkel malen
(Vertaling Jaap van den Born en Pieter Smoor)