Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

kus
Flickr.com
 
Tweeduizend twintig werd met recht een kroonjaar
In China was iets ernstigs aan de hand
Al spoedig bleek ook in ons eigen land
Het groene monster explosief aantoonbaar
 
We gingen naar de anderhalve meter
Naar wel of niet een kapje voor je mik
Geen talkshow zonder Ernst of Diederik
En hoe dan ook, Ab wist het altijd beter
 
Kort na de eerste golf kwam nog een tweede
Het volk was het inmiddels meer dan zat
Toch moesten veel bedrijven nogmaals plat
De kerstwens luidt dit jaar ‘blijf thuis in vrede’
 
Wel gloren er nu schone visioenen
Van ‘21 na de Pfizer-spuit
Van eindelijk spontaan weer samen uit
En niet meer teruggaan naar dat driemaal zoenen
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De tuinman & de dood



De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.

Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar als ik zevenblad de grond uit ruk
Voel ik de lichte steken als ik buk
de voortgang van verval ook al voorspellen.

Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar...

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel—
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras samen met lavendel.