Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft


Vasili Polenov: Le droit du Seigneur (1874); een oude man brengt zijn dochters naar zijn landheer


Basso continuo?
Diep dirigentenleed
Gatti vergist zich
Een eeuwtje of acht

Jus primae noctis in
Graaf-Almaviva-stijl
Was al in Mozarts tijd
Meer dan verdacht


Het Concertgebouworkest ontsloeg op 2 aug chef-dirigent Daniele Gatti naar aanleiding van ervaringen van een aantal vrouwelijke KCO-musici die ongepast zijn gezien Gatti’s positie als chef-dirigent ~ Basso continuo is een muzikale term die betrekking heeft op de doorgaande baspartij in een muziekstuk. ~ Jus primae noctus is het vermeende middeleeuwse recht van een feodale landheer om de maagdelijkheid te nemen van de dochters van zijn lijfeigenen of horigen, aan de vooravond van hun huwelijk ~ Graaf Almaviva is een van de personages uit de opera buffa Le Nozze di Figaro van Mozart waarin de graaf dit recht claimt en door zijn huisgenoten voor gek wordt gezet.




 




Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Recensie 'Kantelend bekken' van Kaja Bruning

kantelend bekken

ongebreidelde pagadder
in moeras
van verbolgen makrelen?

kaasmijt
francofiel
in deze camembert!

knikker in putje:
‘pet op één oor’
(tien koekoeksklokken in de hand)

- o melaatse asceten -
glimt gij worm

Kaja is een rebelse tegendraadse dichteres,in die zin dat zij het officiële literaire circuit, en vooral het officiële literaire bedrijf, vaarwel heeft gezegd, de rug heeft toegekeerd. Zij doet het allemaal zelf wel. Tegen de stroom in, als een zalm in het voorjaar om kuit te schieten.
Kaja  toont zich in Kantelend bekken  een begenadigd dichteres. Moeiteloos bespeelt zij een veelheid aan registers – zoals Abe de Vries al aangaf in zijn uitstekende bespreking 'Meer registers dan een gemiddeld Brabants kerkorgel', onlangs geplaatst op De Contrabas, in zijn vaste rubriek 'Studio Oudebildtzijl'.

Voortdurend lijkt de satiricus in Kaja met de lyricus om voorrang te strijden. De twee leven op gespannen voet met elkaar, en juist dát maakt deze poëzie zo intrigerend. En dan noem ik alleen de twee hoofdtendenties die Kaja in zich verenigt. (Ik vermoed overigens dat Kaja, in essentie, een humanist is – al zal zij dit zelf, ongetwijfeld, ten stelligste ontkennen. Een humanist met een dik nietzscheaans pantser – of pose –, weliswaar.)

Lees meer...