Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Soms schrijf ik verzen om te zwijgen
van iets waarvoor geen schrijven baat,
van iets dat wij steeds gratis krijgen,
al doen wij of het niet bestaat.

Het is dat knagen dat wij voelen
wanneer de klok op vijven staat:
een dood café, met lege stoelen,
nog geen beweging op de straat

en lege glazen, buiten één
halfvol met giftig koolzuurwater,
een ziedend hoofd, een slapend been,
en op de loer een ferme kater.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Tree too



Hij laat zijn blad in duizend tongen spreken
Hoewel een conversatie met de wind
In ’t najaar vaak een pijnlijk einde vindt
Door bot geweld waarbij zelfs takken breken

Waarna hij diep gekwetst tot in zijn twijgen
De hele winter woedend staat te zwijgen