Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Ik was haar schat, zij was mijn bruid,
De toekomst zag er romig uit.
Maar toen ik voor het altaar stond
Was ik alleen: zij dween, zij zwond.

Eens vormden wij een trouw gespan,
Ik was haar vrouw en zij mijn man,
Maar niets is nog zoals voorheen
Want driewerf ach! Zij zwond, zij dween

Zij was mijn afgod, mijn idool
- Hoewel een ietsje te frivool -
Ik smacht naar haar zo menig stond,
Maar 't is voorbij: zij dween, zij zwond.

Hij wiens verloofde dwijnt of zwindt
Ofschoon hij haar verwoed bemint,
Kwijnt weg in troosteloos geween
En huilt gefnuikt: zij zwond, zij dween!

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Nieuwkomer




China en Nederland
Hahn de migrantenzoon
Heeft zijn talent voor de
Taal hier getoond

Koning, zo schreef deze
Inburgerwillige
Niet in de hofstad doch
Hoofdstad gekloond!


(Twee versjes van Frits Criens vandaag om een beetje goed te maken dat niemand merkt dat hij vandaag jarig is)