Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

misselijk4

Mijn vrienden zijn de trouwste die er zijn
Hoewel bij mij bedenkingen gaan groeien
Ze boeren en ze bulken als een zwijn
Terwijl de aerosolen uit ze vloeien
 
Wanneer ik met mijn gabbers feestjes vier
Dan buffelen ze als een roedel wolven
En zuipen als kamelen van mijn bier
Hun kots heeft mijn gazon al vaak bedolven
 
Mijn bro's zijn veel te close de laatste tijd
Voor hen ook mooi geen kapjesmaskerades
"Die anderhalve meter? Dikke schijt!
Daartegen gaan we op de barricades"
 
Benauwd lig ik met COVID op mijn bed
Gelukkig valt het prima te behappen:
Mijn makkers komen langs en hebben pret
Ze beuren mij weer op met flauwe grappen
 
En zo lig ik hier ziek in een spagaat
Ik mis opeens een menselijke maat
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Drs. P overleden 7

De weg naar Omsk

De weg naar Omsk kan lang zijn maar er komt een einde aan
Dus op den duur ziet iedereen het plaatsnaambordje staan
En boven bij dat bordje daar hangt ook een soort van doek
Waarop het woordje finish staat, je doet het in je broek

Maar om nog even om te draaien ben je veel te moe
Je strompelt of je kruipt desnoods er uitgeput naartoe
En bij dat doek ontmoet je dan een kerel met een zeis
Die mager is en bovendien behoorlijk eigenwijs

Hij tilt dat scherpe ding terwijl hij grijnslacht dreigend op
Hij heeft geen oren dus al zeur je nog zo aan zijn kop
Je kunt hem niet vermurwen want hij luistert niet naar jou
Hij slaat je vrij hardhandig en je laatste kreet is: “Au!”

Dan kom je in het dodenrijk, daar blijkt het niet echt pluis
Je krijgt er niets te eten en je hebt niet eens een huis
Er is geen bal te doen dus je verveelt je echt kapot
En niemand zegt: “Hallo, wees welkom hier. Ik ben het, god.”

Dit lot dat wacht eenieder, ook wie doctorandus is
Met niemand sluit die kerel met die zeis een compromis
Al kun je aardig rijmen en met taal goed overweg
Ook wie de mooiste teksten schrijft heeft aan het einde pech

Al ben je vijfennegentig en bovendien bekend
Al kom je ook uit Zwitserland en ben je eloquent
Wanneer de zeis gaat zoeven dan gaat zelfs jouw kop eraf
En daarna ben je eeuwig dood, dat blijkt een zware straf

Een schrale troost: op aarde leef je in je teksten voort
Zolang men jouw gedichten leest of liedjes van jou hoort
Zoals het fraaie ‘Dodenrit’ of anders ‘Heen en weer’
Jij komt niet meer terug maar wij genieten elke keer