Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft






Als schemerlicht het raam verduistert 
hef ik het glas en weet mij even 
door zoete eenzaamheid omgeven 
terwijl mijn stem je naam weer fluistert.
 
De maan werpt kilte door het glas;
Ik pook de haard op en de vonken
verstuiven tot zij, weer verzonken
versmelten in de rode as.

En al de jaren die vergleden,
de levens en de lijdensduur;
zij vallen samen in het vuur
als was het een moment geleden.

(Uit: De tijd vliegt, maar de dagen gaan te traag, )

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Berkenbos

berkenbos
 
Een bosje vol met veteranenbenen
De laatste wedstrijd is allang gespeeld
Posities op het veld zijn zo verdeeld
Dat niemand van zijn plek hoeft om te trainen
 
Zo bleek, zo stil en blijkbaar zo vermoeid
Dat mos al haast voorbij de enkels groeit